In tegenspraak met het beret-en-baguette-stereotype, is de accordeon niet wijd populair in hedendaags Frankrijk. De associatie is grotendeels een verouderd cultureel troep—alsof alle Amerikanen banjo spelen of alle Schotten dagelijks dozijnpijpen spelen.
De accordeon (met name de musette-stijl) was centraal in Parijsiaanse bal-musette-cultuur (1920s–50s)—denk aan Edith Piaf's begeleiding, Django Reinhardt's vroege gigs, oevers guinguettes. Ikonen als Gus Viseur, Jo Privat, Marcel Azzola definieerden die tijd.
Hip-hop (Booba, PNL), elektronisch (Justice, Daft Punk-nalatenschap), moderne chanson (Christine and the Queens, Stromae—Belgisch), rock (Gojira, Phoenix), pop (Angèle). De accordeon is een niche, gerespecteerd instrument—geen nationale soundtrack.
Dus als u Parijs bezoekt en accordeon-serenades op elke hoek verwacht, hoort u meer drill-rap van voorbijrijdende scooters.