Beethoven verklaarde nooit publiekelijk een favoriet onder zijn eigen werken. Hij beschouwde elk stuk als een noodzakelijke stap in zijn artistieke evolutie, niet als een hiërarchie van voorkeur. Later in het leven uitte hij diepe hechtiging aan de Missa Solemnis (Op. 123) en de late strijkwartetten (Op. 127–135), noemde de Missa zijn 'grootste werk' – maar dit reflecteert artistieke ambitie en spirituele investering, niet persoonlijke favorietjes.
Hij hield ook naar verluidt het Strijkwartet nr. 14 in cis-mol, Op. 131 in bijzondere hoogte achting voor zijn structurele durf. Uiteindelijk was Beethovens 'favoriet' altijd de volgende uitdaging.