Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Live muziek

Dream Theater's beste albums: De fan-favorieten die progressief metal definiëren

Vraag een dozijn Dream Theater-fans om het beste album te noemen, en je krijgt waarschijnlijk een dozijn verschillende antwoorden – hoewel een paar titels consistent bovendrijven. De Boston-gebaseerde progressieve metal-titanen hebben een discografie opgebouwd die even technisch verbazingwekkend is als emotioneel resonant, en bepaalde platen hebben een bijna-mytische status bereikt onder de getrouwen.

De onaanstootbare top

Images and Words (1992) blijft de instapdroog voor talloze fans. Met "Pull Me Under" dat MTV-rotatie kreeg en "Another Day" dat de band's melodische gevoeligheid toonde, balanceerde dit album virtuositeit met toegankelijkheid als geen ander.

Awake (1994) verduisterde het palet. Zwaarder, somberder, en meer introspectief, het gaf ons de ontroerende "Space-Dye Vest" – een piano-gedreven elegie die nog steeds volwassen mannen tot tranen roert – en de dryvende "6:00," een meesterles in oneven-metrum groove.

Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory (1999) is het conceptalbum waartegen alle anderen gemeten worden. Een hypnotisch verhaal van reïncarnatie en moord, het weeft leitmotieven, tijdteken-acrobatiek en echte emotionele zwaarte in een 77-minuten reis die zowel uitgestrekt als luchtvast voelt.

Het epische & het gefocuste

Six Degrees of Inner Turbulence (2002) verdubbelde de ambitie. Een dubbelalbum wiens tweede schijf een enkele 42-minuten titeltrack is die mentale ziekte verkent, het is progressief metal op zijn meest orchestrale en onverzettelijke.

Train of Thought (2003) antwoordde op critici die zwaarte wilden. Door een aantal symfonische verfraaiingen weg te halen, leverde de band een magere, riff-gedreven aanval – denk aan "As I Am" en "Endless Sacrifice" – die bewijste dat ze de metalbands konden uit-metal'en.

Octavarium (2005) vond de melodische piek. De titeltrack, een 24-minuten sluiter die verwijst naar alles van Pink Floyd tot The Beatles, is een liefdesbrief aan de muziekgeschiedenis gewikkeld in Dream Theater's kenmerkende complexiteit.

Boven de grote zes uit

Latere hoofdstukken – Systematic Chaos, Black Clouds & Silver Linings, A Dramatic Turn of Events, Distance Over Time, en A View from the Top of the World – bevelen elk feroze loyaliteit. Mike Mangini's aankomst op drums (vanaf ADTOE) injecteerde nieuwe ritmische vitaliteit, terwijl John Petrucci's productie steeds kristaller werd.

Uiteindelijk is het "beste" Dream Theater-album degene die het eerst tot je sprak – of degene die nu tot je spreekt. Dat is de schoonheid van een catalogus deze diepte: er is geen verkeerd antwoord, alleen de volgende luisterbeurt.

Live muziek

Related Categories