De 12-maat blues is een harmonische formule die gebruikt wordt in blues, rock, country, jazz en andere typen Amerikaanse populaire muziek. Deze akkoordvoorgang is nuttig omdat het een van de meest voorkomende is in alle Amerikaanse populaire muziek. De 12-maat blues voorgang helpt je ook basispiano-improvisatie te leren. De 12-maat blues kan op de piano gespeeld worden als solo of in een groepssetting.
Beslis in welke toonsoort je gaat spelen. Vind de primaire akkoorden in die toonsoort. De primaire akkoorden zijn triaden, of drie-noot akkoorden, gebaseerd op de eerste, vierde en vijfde graad van de schaal (of I, IV en V), en zijn de belangrijkste akkoorden in een toonsoort. Als je bijvoorbeeld de toonsoort C kiest, zouden de primaire akkoorden C, F en G zijn.
Speel de harmonische voorgang als geblokkeerde akkoorden. De meest basisharmonische vorm van de 12-maat blues gebruikt alleen de I, IV en V akkoorden. De eerste vier maten bestaan uit het I akkoord, gevolgd door twee maten van het IV akkoord, twee maten van het I akkoord, twee maten van het V akkoord en twee maten van het I akkoord. Speel de basisdriedelige triade met vier tellen per maat.
Ga door met het spelen van de harmonische voorgang maar voeg extensies toe aan de akkoorden. Dit zijn de bovennoten van een akkoord die niet deel uitmaken van de oorspronkelijke triade, zoals de zevende, negende of elfde graad van de schaal. Als we bijvoorbeeld de zevende aan het vijfde akkoord willen toevoegen, tellen we zeven graden vanaf de vijfde van de schaal.
Voeg extra akkoorden toe aan het basispatroon van de 12-maat blues. Een veelvoorkomend voorbeeld is het gebruik van het V akkoord of het V7 akkoord aan het einde van elk koor; dit heet een turn around. Een andere veelvoorkomende variant is het veranderen van het I akkoord in een IV akkoord op maat twee.
Speel de baslijn met je linkerkant. Met de 12 maten zijn er veel typen baslijnen, zoals lopende enkele noot of boogie-woogie.
Voeg je rechterhand toe. Als je een beginnende pianist bent, begin met een lopende enkele noot baslijn in de linkerkant en voeg geleidelijk de rechterhand eraan toe. De meer ingewikkelde boogie-woogie baslijnen vereisen zorgvuldige coördinatie tussen de handen.