De geliefde vorm van Amerikaanse rootsmuziek bekend als de Blues is al meer dan 100 jaar gezongen, gespeeld en gedanst. Door die jaren heen zijn duizenden bluesnummers gekomen en gegaan. Sommeliedjes zijn echter vaste waarden geworden: nummers die in de setlijsten van elke bluesband leven. Sommige bluesstandaarden, zoals "Stormy Monday" en "Born Under a Bad Sign", worden door elke nieuwe generatie bluesfans herontdekt en worden opnieuw hitplaten.
Delta Blues, genoemd naar het Mississippi Delta-gebied dat het voedde, werd vaak gezongen met alleen een akoestische gitaar of pianobegleiding. Meesters van de Delta Blues waren Robert "Crossroads" Johnson, Eddie J. "Son" House, en Muddy Waters. Nummers van de Delta Blues die nog steeds het huis neerbrengen, zijn Johnsons "Cross Road Blues", House's "My Black Mama" en Waters' "I Got my Mojo Workin'". Cream's versie van "Cross Road Blues", getiteld "Crossroads", was populair in de late jaren 60 en krijgt nog steeds veel radioplay in 2011.
Muzikanten, zoals Willie Dixon en Howlin' Wolf, vestigden zich in Chicago en begonnen in microfoons te zingen en hun blues door elektrische versterkers en P.A.-systemen te pompen. Drums, hoorns en elektrische gitaars werden het kenmerk van de Chicago Blues-klank. Geen Chicago Blues setlijst zou compleet zijn zonder een uitvoering van Howlin' Wolf's "Backdoor Man" en "Goin' Down Slow" en Dixon's "Wang Dang Doodle" en "Hoochie Coochie Man".
Blind Lemon Jefferson, de vader van Texas Blues, bracht jazz-beïnvloede improvisatie naar de blues, wat de weg wees voor andere legendarische gitarist-zangers, zoals T-Bone Walker, en veel later, Stevie Ray Vaughan. Texas Blues-nummers die de tand des tijds doorstonden en bluesstandaarden werden, zijn Jeffersons "Jack of Diamonds", "See that my Grave is Kept Clean" en "Matchbox Blues", T-Bone Walker's "Stormy Monday" en "Cold Cold Feeling" en Vaughans "Texas Flood". Hoewel Vaughan een solide songwriter was, werd de titeltrack van zijn doorbraakalbum geschreven door een onbekende Houston-bluesman, Larry Davis.
W.C. Handy's 1912 nummer, "Memphis Blues", was het eerste gepubliceerde nummer met "blues" in de titel. Hoewel sommige muziekhistorici Handy's stijl te gepolijst en gesofisticeerd vinden om blues te zijn, zijn zijn nummers, "Saint Louis Blues", "Beale Street Blues" samen met "Memphis Blues" opgenomen in veel bluescompilaties en waren inspiratie voor bluesnummers die erna kwamen, inclusief het nummer dat wijd wordt beschouwd als het eerste ooit opgenomen bluesnummer, Mamie Smith's 1920 release, "Crazy Blues".