In de wereld van klassieke muziek markeerde het begin van de 20e eeuw de afname van de zestige Romantische symfonische composities. De Eerste Wereldoorlog bracht een filosofische verandering in veel artistieke kringen teweeg. Geroemde componisten als Arnold Schoenberg bevorzugden hun wereld in een donkere, realistische context weer te geven. De muziek die ze creëerden was onthecht van traditionele harmonische structuur en vorm. Hoewel atonaliteit later in onbruik zou vallen, namen veel componisten deze compositiemethode aan in reactie op de chaos en verwoesting die ze in het eerste wereldwijde conflict hadden getuigd.
Stijgende niveaus van artistieke commercialisatie hielpen de populariteit van musictheater in de Verenigde Staten te vergroten. Een distinctief Amerikaanse kunstvorm, werd de musical Amerika's antwoord op eeuwen van operatische traditie in westerse Europa. New York City werd de thuisbasis van Amerikaans musictheater, en de 'Broadway musical' werd getransformeerd in een van de Verenigde Staten's voornaamste entertainmentmedia. Populaire musicals uit de jaren '30 en '40 omvatten Irving Berlin's 'Louisiana Purchase' en Cole Porter's 'Something For The Boys'.
Verschillende distincte muzikale genres evolueerden uit 'jazz' in de eerste helft van de 20e eeuw. Big band en swingmuziek domineerden live muziekclubs en jazzzalen tot in de jaren 1940. De uitvinding van be-bop door Charlie Parker en Dizzy Gillespie in de vroege jaren '40 produceerde een meer formele, geavanceerde afgeleide van jazz die in scherpe contrast stond tot de toegankelijke geluiden van zijn voorgangers. Jazzoptredens in de eerste helft van de 20e eeuw benadrukten het paradoks van rassescheiding in de Verenigde Staten. Veel jazzclubs in New York City lieten alleen kaukasische toeschouwers toe om de muziek van de getalenteerde zwarte musici op het podium te genieten.