Ska ontstond in Jamaica in de late jaren 50. De ska van de 50/60-ers leek op calypso met jazzinvloed; de ska van de 80/90-ers vertoonde rock- en punkinvloeden. Door alle fasen heen behield ska zijn kern en specifieke instrumentatie voor het kenmerkende geluid.
De elektrische gitaar vervult veel rollen in ska. Artiesten gebruiken barré-akkoorden met nadruk op de hoge (E-B-G) snaren, gesyncopeerd voor boingende, hoge melodieriffs. Rock-georiënteerde ska-artiesten gebruiken power chords met vervorming voor agressieve Rockelementen, vaak in de opbeat refrein. Voorbeelden: The Impression That I Get (Mighty Mighty Bosstones), cover Come On Eileen (Save Ferris).
De bas legt het melodische fundament. Ska gebruikt doorgaans een walking bass line: basnoten die continu de toonladder op en neer lopen. De bas is vaak laag gestemd voor een sub-baseffect.
De hoornensectie onderscheidt ska meest hoorbaar van andere genres. Standaard: trompet, trombone, saxofoon (of combinatie). Soms ook hoorn. In typisch ska-arrangement geeft de hoornensectie ritmische accompagnement.
Meeste ska-bands gebruiken standaard drumset: kick, snare, cymbals, hi-hats, toms. Calypso-beïnvloede arrangements gebruiken soms steel pans en Caribische percussie, maar minder vaak.
Vroegere ska-artiesten gebruikten piano/orgel, maar toetsen vielen in onbruik bij two-tone en third-wave ska. Toetsen volgden de baslijn of accompagneerden gitaarleads; techniek later overgenomen door reggae-artiesten.