De G-sleutel (Vioolsleutel): Definitie, Functie en Geschiedenis
De G-sleutel (wereldwijd bekend als de vioolsleutel) is een muzieksymbool dat de toonhoogte van genoteerde noten op een notenbalk vastlegt.
- Visueel: Een gestileerde "G" die de tweede lijn van onderen van de vijflijnen nootbalk omcirkelt.
- Functie: Die lijn is G4 (de G boven het midden-C / C4).
- Bereik: Gebruikt voor hogere instrumenten en stemmen: viool, fluit, klarinet, trompet, gitaar, sopraan/alt, rechterhand piano.
- Midden-C (C4): Bevindt zich op de eerste hulplijn onder de vioolsleutel.
- Historisch: Ontstond uit de letter "G" in de Gregoriaanse choralnotatie (11e–12e eeuw).
Gepaard met de F-sleutel (bassesleutel) (die F3 vastlegt op de vierde lijn) voor het grandsysteem (piano, harp, ensemblepartituur).