Kenmerkend door herhalende, maar vrije structuur, blijft blues een van Amerikas meest duurzame subgenres - sinds W.C. Handy in 1901 documenteerde wat hij 'de weirdste muzik die ik ooit hoorde' noemde. Van akustische entertainment uitgegroeid tot een template dat rock, soul en R&B omarmt, zonder de proverbiaanse beat te missen.
Uit de Mississippi Delta (vroege 1900s): landelijke muzikanten als Son House en Robert Johnson op huisfeestjes en 'juke joints'. Stijl om simpele, insisterende refreinen op akoestische gitaar. Samenviel met overgang van darmsnaren naar staal: gitaars hoorbaar buiten familiekamers.
Geboorte commerciële opnameindustrie (jaren 20) maakte blues nationaal hoorbaar. Nieuwe stijl: Lonnie Johnson noemde landelijke collega's 'primitieven' zonder professionaliteit. Behield drijvende beat, maar benadrukte complexere ritmische patronen (Arc Music). Steeds vaker op elektrische gitaar (bestelcatalogi maakten aankoop makkelijker).
Jaren 30: kleine groepen vervingen solisten als dominante uitdrukking. Grote Depressie drev landelijke muzikanten noordwaarts (Chicago). Bandleaders als Louis Jordan probeerden ander pad (Arc Music): beat franticer, snaarinstrumenten achter hoornsecties en leadsanger. Stijl: 'jump blues'.
Na WOII steeds urbaner. Opstand tegen jump blues' melodische beperkingen: Muddy Waters pionierde rauwere, back-to-basics ('Chicago blues' of 'deep blues'). Chess Records (Chicago) documenteerde Waters, Indianola en Kent labels gaven B.B. King eerste exposure.
Na 1950s rock 'n' roll explosie: blues in obscuriteit. Herstel begin jaren 60: witte Britse tieners mengden heldenmuziek met luidere, scherpere geluiden (Rolling Stones, Yardbirds). Peter Green (Fleetwood Mac) nieuwe helden, John Mayall invloedrijk achter schermen.
Sinds 1960s blues-boom aftakelde: twee trends. Labels als Alligator Records (Chicago) en Rooster (Mississippi) documenteren elektrisch blues. R&B/soul-georiënteerd blijft populair. Voorbeeld: Johnny Taylor's Good Love (Arkansas) US Top Ten 1996 (PBS).