Harpen zijn oude instrumenten die door veel culturen gewaardeerd worden. Naarmate westerse muziek zich ontwikkelde, ontwikkelde de harp zich mee.
Picturale bewijzen van harpen verschijnen al in 4000 v.Chr. Boog- en lepelvormige harpen met zes tot 12 snaren werden wijd gebruikt in Egypte rond 3000 v.Chr.
In de 14e eeuw voegde de westerseuropese harp een snaarbeugel en een kolom toe aan de klankkast van eerdere modellen. In de jaren 1720 introduceerde Jacob Hochbrucker een mechanisme om de toonhoogte van snaren te veranderen met voetbediende pedalen.
De moderne pedaalharp is gebaseerd op de dubbele-actie harp die in 1810 gepatenteerd werd door Sébastien Erard. Dubbele-actie pedaalmechanismen stellen elke snaar in staat om in zijn plat, natuurlijk of scherp positie gespeeld te worden.
De "volksharpen" die door Keltische harpisten gebruikt worden, zijn hefboomharpen, die hefbomen aan de bovenkant van de snaren gebruiken om de snaartoont hoogte te veranderen. Dit type harp stelt twee noten per snaar in staat.
Harmonisch complexe muziek vereist een pedaalharp, maar Ierse volksmuziek en Renaissancemuziek kunnen gespeeld worden met de lichtere, meer draagbare hefboomharp.