Je kunt veel afleiden over een stuk klassieke muziek gebaseerd op de titel alleen - zelfs als je het stuk nooit hebt gehoord of gespeeld. Het leren van bepaalde sleutelwoorden en zinnen die in het klassieke repertoire voorkomen, stelt je in staat om het tempo van een muzikaal werk snel op zicht te herkennen.
Tempo wordt traditioneel in het Italiaans aangegeven, en veel klassieke stukken zijn simpelweg genoemd naar hun tempo. Veelvoorkomende indicatoren zijn "allegro" (snel), "allegretto" (lichtjes langzamer dan "allegro"), "presto" (zeer snel), "prestissimo" (extreem snel), "vivace" (levendig en vlot), en "vivacissimo" (zeer levendig en vlot). Je kunt ook modificaties tegenkomen, zoals "allegro non troppo" (snel, maar niet te veel), of "presto con fuoco" (zeer snel, met vuur).
De Harvard Dictionary of Music wijst op "de standaard formele cyclus van de vroege symfonie, drie bewegingen in een snel-langzaam-snel patroon" en de daaropvolgende "uitbreiding van de symfonische cyclus van drie naar vier bewegingen". Practisch elk late 18e- of midden-19e-eeuwse symfonie, sonate of concerto zal beginnen en eindigen met een beweging in snel tempo, hoewel symfonieën in het bijzonder eerst een korte, langzame inleiding kunnen bevatten. De symfonieën van Mozart en Haydn illustreren deze conventie het beste.
Je kunt ook verwachten dat elk barok of pre-klassiek werk met bepaalde titels een snel, levendig tempo heeft. Een "toccata" is een werk voor toetseninstrument ontworpen om snelle, virtuoze bespeeling te tonen. Evenzo zijn de "gigue", "bourrée" en "rigaudon" alle levendige Franse dansen die begunstigd werden door barokke componisten zoals Bach en Händel.