De rhapsodie is een stijl van instrumentale muziek die componisten sinds de 1800er jaren inspireert. De oorsprong van de term geeft een aanwijzing voor de essentieel poëtische aard van de rhapsodie.
Het woord "rhapsodie" verwies oorspronkelijk naar een episch gedicht bedoeld om te worden voorgedragen, zoals Homerus' "Odyssee". In het oude Griekenland werd zo'n literatuur voorgedragen door een "rhapsodos", wiens naam een hybride was van "rhaptein" (stikken) en "oide" (lied).
In de Romantieke periode in de 19e eeuw, leidde de associatie van het woord met poëzie in een relatief onbeperkte stijl tot "rhapsodie" worden gebruikt om een muzikale compositie te beschrijven, meestal in één beweging en zonder vaste structuur.
Tsjechische componist Václav Tomášek was de eerste die de term muzikaal gebruikte, toe te passen op een reeks pianostukken die hij rond 1810 schreef. Franz Liszt deed het meest om het label te populariseren, echter, door ongeveer 19 volkseinvloede "Hongaarse Rhapsodiën" te componeren tussen 1846 en 1885.
Naarmate de Romantieke periode vervaagde en de 20e eeuw aanbrak, schreven componisten steeds losser gestructureerde rhapsodiën voor solo-instrumenten, kamerensembles en orkesten, genietend van de vrijheid om muzikaal in verschillende tinten te schilderen, sterke emoties op te roepen en kleurrijke beelden op te roepen.
Vanwege de rhapsodie's bevrijdende, bijna spontane aard, zijn er geen absolute eisen voor de stijl. George Gershwin gebruikte een jazzband als medium voor zijn "Rhapsody in Blue" (1924), Sergei Rachmaninov's "Rhapsody on a Theme of Paganini" (1934) zou ook als een pianoconcert beschreven kunnen worden, en de Britse band Queen noemde haar grootste rockhit "Bohemian Rhapsody" (1975).