Omdat de Amerikaanse cultuur jonger is dan de meeste andere culturen, is het geen verrassing dat er minder echte Amerikaanse kunstvormen zijn dan Europese of Aziatische. Jazzmuziek is een Amerikaanse creatie. De geschiedenis van jazz begrijpen is een deel van het begrijpen van de Amerikaanse cultuurgeschiedenis. Jazz is een muzikaal medium dat ras, economische en nationale grenzen heeft overschreden en de wereld van muziek heeft veranderd.
Jazz, als de meeste muziekgenres, is lastig vast te pinnen en te definiëren. Een reden is dat het, als muzikale vorm, een bewegend doelwit is. De muziek blijft evolueren, ook vandaag nog. Een groot deel van jazz omvat interpretatie en improvisatie, wat het in een continue staat van verandering houdt. Meeste mensen herkennen jazz als ze het horen, maar elke definitie zal anders zijn.
De oorsprong van jazz is simpeler te begrijpen dan een definitie. Traditionele jazz weerspiegelt de muziek van de eerste jazzperiodes, dus hun oorsprong is dezelfde. De eerste muziek die direct verantwoordelijk was voor jazz was het 'call and response' soort zingen dat populair was onder geslavenen in de 1700s. Velen wijzen erop dat die muziek wortels heeft in de muziek van hun Afrikaanse vaderlanden.
De call-and-response muziek was sterk gebaseerd op de ritmische klanken van Afrika. Als Amerikaanse invloed binnenkwam in de vorm van volkse en klassieke muziek, begon een evolutie. Dit gaf geboorte aan de blues. Ragtime ontstond en toen het Dixieland jazz werd (of 'jass', zoals het oorspronkelijk heette), werden zowel jazz in het algemeen als traditionele jazz geboren. Dixieland jazz, uit New Orleans komend, was de eerste jazzmuziek.
Terwijl jazz in New Orleans begon rond de aanvang van de 20e eeuw, bleef het er niet. Als Afro-Amerikanen (de muziek was dan primair een Afro-Amerikaanse vorm) in de jaren 20 elders verhuisden op zoek naar betere kansen, ging de mee. Dit leidde tot traditionele jazzvormen in Chicago, New York en andere steden. Tegelijkertijd begon de muziek op radio te worden gespeeld, wat het in de bredere Amerikaanse cultuur bracht.
In de late jaren 20 was er een beweging in jazz naar grotere groepen muzikanten en minder geïmproviseerde muziek. Partituuren werden gebruikt met ruimtes voor solo's. Dit gaf aanleiding tot het big band tijdperk van jazz en een nieuw populariteitsniveau. Traditionele jazz als enig vorm van het genre kwam tot een einde in de jaren 30. Toen sommige muzikanten wegliepen van de mainstream naar meer experimentele vormen, werd non-traditionele jazz geboren.