Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Muziekgenres

Wat Is Classical Crossover-muziek?

Classical crossover-muziek is een muzikaal genre dat elementen combineert van klassieke en populaire muziekuitvoeringsstijlen. Volgens een artikel uit januari 2006 in de NY Times zei crossover-pianist Christopher O'Riley: "Ik denk dat crossover in het algemeen als commerciële term een slechte aanduiding is van iets dat een ontzettend lange geschiedenis heeft." Classical crossover-muziek als gedefinieerd genre heeft sinds de jaren negentig aan populariteit gewonnen en heeft zijn eigen Billboard Magazine-chart verworven.

Geschiedenis

De term "classical crossover" werd in de jaren tachtig bedacht door platenmaatschappijen, volgens het webartikel "Classical Crossover: A Timeline" van WNYC. Echter, klassieke muzikkunstenaars die "overstapten" naar andere genres, zijn gedocumenteerd door de hele muzikale geschiedenis heen. Mozarts klassieke werken werden in zijn tijd als "voorhoedend" populaire muziek beschouwd, maar de moderne geschiedenis van wat nu als classical crossover wordt beschouwd, kan worden getraceerd naar John McCormack, een zanger met de Metropolitan Opera in de jaren dertig en vroeg veertig. McCormack voerde populaire volksliederen en ballades op met zijn operatische zangstijl en verkocht miljoenen platen.

Andere Vroege Crossover-artiesten

Mario Lanza en Liberace brachten klassieke muziek in de pop-mainstream in de jaren veertig en vijftig. In de jaren zestig werkte klassieke violist Yehudi Menuhin samen met sitarist Ravi Shankar voor een album. In de jaren zeventig maakten rockgroepen als Emerson, Lake and Palmer, The Moody Blues en Electric Light Orchestra regelmatig gebruik van klassieke werken en instrumentatie – soms in samenwerking met volledige klassieke orkesten – in een succesvol experiment om klassiek met rockmuziek te combineren.

Moderne Crossover-artiesten

De "nieuwe generatie" crossover-artiesten omvat zangers en muzikanten die even thuis zijn in de klassieke als de populaire muziekwereld. Sarah Brightman, The Three Tenors (Luciano Pavarotti, Plácido Domingo en José Carreras) en Andrea Bocelli zijn slechts een paar zangers die oorspronkelijk hun naam maakten in traditionele opera en klassieke muziek, maar voortgingen tot crossover-opnames. Rockartiesten als Billy Joel en Paul McCartney hebben klassieke crossover-platen geproduceerd. Zoals bij veel "crossover"- of "fusion"-genres, zijn de grenzen vaak vervaagd van de ene muzikale stijl naar de andere.

Publiek

Classical crossover-muziek is gericht op publiek dat luistert naar klassieke en operamuziek, maar die de meer eenvoudige benadering van populaire songstructuren waardeert, en luisteraars die nog niet blootgesteld zijn aan klassieke stijlen. Moderne crossover-muziek kan door luisteraars van alle leeftijden worden genoten, maar de instroom van steeds meer tienerartiesten in het genre – vanaf begin jaren 2000 – heeft crossover-muziek geïntroduceerd als een levensvatbare en serieuze muzikaal alternatief voor jongere generaties.

Betekenis

Classical crossover-muziek is significant omdat het een van de weinig segmenten van de opname- en uitvoeringsindustrie bezit dat niet overmatig is uitgebuit of verzadigd. Zijn diversiteit en populaire acceptatie stellen het genre in staat om geïntroduceerd te worden op onontgonnen markten voor platenmaatschappijen en entrepreneurs, bewijzen door de vorming in 2005 van een "New Kids on the Block"-type classical crossover-groep "Il Divo", opgericht door American Idol's Simon Cowell.

Muziekgenres

Related Categories