Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Muziekgenres

Wat Is Cubaanse Son-muziek?

Cubaanse son-muziek, of son cubano, is een genre dansmuziek dat op de hoogte van populariteit was in Cuba in de jaren dertig. Met de recente opkomst van snellere muzikale stijlen, zoals salsa, is traditionele son in onbruik gevallen; echter, zijn elementen blijven zeer belangrijk in de fundering van alle Latijnse en werelmuziek.

Geschiedenis

Historici denken dat son ontstand onder de landbevolk in Oriente, een provincie bezeten bevrijde slaven en hun burgelijke werkgevers, in de late 19e eeuw. Het wordt gedacht dat het afstamt van Afrikaanse ritmes die de slaven meebrachten en speelden naast de Europese ritmes van hun "gast"gezinnen. Het duikte op in Havanna rond 1917. Na de Cubaanse Revolutie in 1959, begon son-muziek nieuwe vormen van Cubaanse muziek te beïnvloeden, namelijk salsa, mambo en rumba, en die huwelijk van Afrikaanse en Spaanse ritmes, nu Afro-Cubaanse muziek genoemd.

Populariteit

Son werd populair in de Verenigde Staten in de jaren zestig, toen fusiemuziek in stijl was. New York zag de geboorte van salsa, die voortkwam uit de fusie van de Latijnse dansen, son, mambo en rumba en Afro-Cubaanse muziek op datzelfde moment. De populariteit van son- en salsamuziek heeft geleid tot een toename in Afro-Cubaanse muzikkunstenaars. Het opende ook de deur voor andere Latijnse fusiemuzikanten met Afro-Cubaanse wortels om wereldwijd populair te worden.

Ritme

Het prominente ritme van son scheidt het van andere Latijnse stijlen. Het ritme is gebaseerd op een gesyncopeerde basbeat en wordt vaak aangeduid als de "geanticipeerde bas". Son wordt gekenmerkt door een herhalende sectie genaamd de montuno, die een vier-maatspatroon heeft gezongen door de solist en beantwoord door het koor of de menigte, en de clave, een vijf-noots ritmisch patroon gespeeld op twee stokjes.

Instrumentatie

Er zijn veel percussie-instrumenten in een son-band, die een mengeling combineren van traditionele Afrikaanse en Spaanse instrumenten: bongo's, de marímbula (een Caribisch instrument met een resonatiedoos en veerkrachtige staaltoetsen), de quijada (de kaakbot van een dier, die met de hand geslagen wordt), de timbales (ondiepe drums), de koeienbel, de botijuela (een aarden pot gespeeld door over de halsopening te blazen) en de diente de arado (een stuk metaal dat klinkt als een koeienbel).

Ook worden de claves gebruikt, een paar stokjes die een metallische klank produceren wanneer ze geslagen worden, die historisch gemaakt zijn van het hout van Cubaanse schepen. Ze zijn de sleutel om het son-ritme te behouden. Om de dansers in het lot te houden, worden ook palmadas (flamenco-handklappen), maracas, een gitaar en in Havanna soms een trompet gespeeld.

Moderne Son

Vandaag de dag wordt son zelden in Cuba gehoord. Echter, populaire Cubaanse muziek en andere Latijnse genres blijven tot op de dag van vandaag de fundementen van het genre gebruiken. Jongere generaties favoriseren een nieuwe vorm van Latijnse muziek beïnvloed door son. Oudere generaties houden son in het leven, specifiek in Oriente, waar ze neigen meer traditionele versies van son te spelen.

Son-artiesten

De eerste bekende uitvoerder van son was Cuarteto Oriental, een groep broers die zich samen voegden om muziek te maken. Aangezien son meestal in groepen van vijf of zes gespeeld wordt, omvatten de bands die na hen kwamen de nog steeds populaire Septeto Nacional Ignacio Piñeiro, opgericht door Ignacio Piñeiro in 1927. In de jaren veertig en vijftig moderniseerde Arsenio Rodriguez son door trompetten en piano toe te voegen. Het werd erg populair onder zijn leiding. In de jaren negentig ontdekte musicoloog Ry Cooder een groep traditionele son-muzikanten en noemde ze de Buena Vista Social Club. De daaropvolgende film was wijd populair en bracht traditionele son-artiesten in de mainstream-cultuur.

Muziekgenres

Related Categories