Bluegrass-muziek is een waarachtig Amerikaanse muziekgenre. Het heeft zijn wortels in de Britse volksmuziek van de oorspronkelijke Europese kolonisten, die het meenamen toen ze zich in Appalachen vestigden, waar het opgroeide. Het bouwt ook op een stevige fundering van Afro-Amerikaanse gospel, spirituals en bluesmuziek en instrumentatie. De banjo, een van de handtekeninginstrumenten van bluegrass, is van Afrikaanse afkomst. Bluegrass is verwant aan countrymuziek, maar behoudt zijn eigen karakter.
Bluegrass ontwikkelde zich uit "bergmuziek", de inheemse muziek van het volk van Appalachen, jugbands, en 19e- en vroege 20e-eeuwse snaarbandsstijlen. Bluegrass volgroeide volledig in de late jaren dertig of vroege jaren veertig met de muziek van Bill Monroe.
De naam van de muziek heeft twee bronnen; de bijnaam van Kentucky, de Bluegrass-staat, en de naam van Bill Monroe's band, "The Blue Grass Boys". Pas in de jaren vijftig werd deze muziekstijl breed bluegrass genoemd.
Bluegrass wordt gespeeld op akoestische snaarinstrumenten met vocals. De hoofdinstrumenten zijn (maar niet beperkt tot) banjo, akoestische gitaar, viool, mandoline, akoestische bas en resonatorgitaar. Bluegrass-stijl omvat vaak bliksemsnelle vingerspeltechnieken.
Er zijn veel beroemde bluegrass-muzikanten. De beroemdste en belangrijkste voor het genre is zonder twijfel Bill Monroe (1911-1996), die het genre tot leven wekte. De tweede belangrijkste naam in bluegrass is waarschijnlijk Earl Scruggs (geb. 1924), die, samen met zijn partner Lester Flatt (1914-1979), een grote rol speelde in het populariseren van bluegrass. Earl Scruggs bedacht de drie-vingers-pickingstijl voor de banjo die een van de kenmerken van de muziek is.
De soundtrack van de film uit 2000, "O Brother, Where Art Thou?", gaf bluegrass-muziek nieuwe bekendheid. Dit album, vol met bluegrass en andere rootsmuziek, ging multi-platina en won talloze prijzen, waaronder een Grammy voor Album van het Jaar in 2002.