Hoewel rap en hip-hop zo populair zijn als elke muziekstijl, heeft geen ander muzikaal genre de afgelopen 30 jaar zoveel onderzoek ondergaan in termen van geweld in lirische inhoud. Met de overweldigende populariteit van het genre die veel verschuldigd is aan de geboorte van gangsta rap in de late jaren tachtig, heeft hip-hop op veel manieren een vreemde weg naar succes gevolgd.
Hip-hop, later ook aangeduid als "rap", ontstond als een amalgama van harde funk (zoals James Brown en George Clinton), soul en disco. New York City, specifiek de Bronx, is bekend als de geboorteplaats van het genre, als blokpartijen met DJ's als Kool Herc populair werden in midden tot late jaren zeventig. In 1979 had de Sugarhill Gang "Rapper's Delight" uitgebracht, wat grotendeels wordt beschouwd als de eerste officiële hip-hop-plaat.
Grandmaster Flash, geboren als Joseph Saddler, was een prominente turntablist van de late jaren zeventig die in 1978 zijn eigen hip-hop-groep startte, Grandmaster Flash and the Furious Five. In 1982 bracht de groep "The Message" uit, een nummer dat tot op de dag van vandaag seminaal is zowel voor zijn ritme als lirische inhoud. "The Message" was een openhartige en intelligente commentaar op de realiteit van innerstedelijk leven, worden een merkteken voor hip-hops politieke mogelijkheden.
Terwijl hip-hop prominentie kreeg in New York, bouwde de Westkust (Los Angeles) zijn eigen specifieke aanpak van het genre op. Rappers als Ice-T en KRS-One begonnen in de midden jaren tachtig met een meer gewelddadige lirische stijl te experimenteren, maar pas met de release in 1988 van N.W.A.'s "Straight Outta Compton" werd gangsta rap officieel geboren. Zowel profaan als overtuigend gewelddadig in liriek, rappte N.W.A. expliciet over seks, drugs en moord, de deuren openend voor een nieuwe en hoogst controversiële vorm van hip-hop-cultuur.
In 1992 bracht Death Row Records "The Chronic" uit van Dr. Dre, wat voor de eerste keer gangsta rap in de muzikale mainstream brak. Tracks als "Nuthin' But A G Thang" en "Let Me Ride" smeerden hip-hop-popartiesten als Vanilla Ice en MC Hammer van de charts en baanden direct de weg voor een tweede breekbare Death Row-release, "Doggystyle" van Snoop Dogg. Beide albums pickten op waar N.W.A. stopt, zwaar dealend in grafische lirische inhoud die rassesgrenzen overstak.