De Romantische periode vertegenwoordigde een uitbreiding van structuur en expressie in de Europese klassieke muziek van de vroege 19e eeuw tot de vroege 20e eeuw. Ondanks alle afwijkingen van de stijl van de Klassieke periode, behield het veel van dezelfde kenmerken.
Volgens 'The Harvard Dictionary of Music' zijn Romantische en Klassieke muziek slechts fasen binnen een continuüm van ontwikkeling. Er is meer continuïteit dan verandering.
Romantische componisten waardeerden de klassieke vorm. Romantische kunstenaars schreven door operetten, symfonieën en concerten, allemaal geaccepteerde klassieke vormen.
Romantische componisten als Schubert, Brahms en Mendelssohn produceerden klassieke stijl kamermuziek, muziek bedoeld voor kleine ensembles, tijdens de late Romantische periode.
Volgens de 'Billboard Illustrated Encyclopedia of Classical Music' werden aspecten als harmonie en melodie niet vernietigd door de Romantische periode, maar slechts uitgebreid.
Ludwig van Beethoven overbrugde de kloof tussen de twee stijlen. Zijn vroege composities waren in de klassieke stijl, terwijl zijn latere composities, zoals de 'Moonlight Sonata', als Romantisch worden beschouwd.