'Mojo' heeft zijn oorsprong in de Afrikaans-Amerikaanse hoodoo-cultuur. Bluesmusici hebben het woord mojo in veel bluesnummers gebruikt om de seksuele en muzikale kracht van een musicus te symboliseren.
In de Afrikaans-Amerikaanse hoodoo-cultuur is mojo een spreuk of magische amulet die door een persoon wordt gedragen en de eigenaar geluk en grote seksuele kracht geeft. Veel bluesnummers gaan over seks, dus het woord vond zijn weg in de muziek om de seksuele en muzikale bekwaamheid te beschrijven.
Volgens Reuben Philips, voormalig muziekkundige directeur van het Apollo Theater in New York City, was mojo een term die in het dagelijks gesprek gebruikt werd in zwarte, landelijke gemeenschappen.
Veel bluesnummers noemen mojo. Enkele beroemde voorbeelden zijn Muddy Waters' '(I'm Your) Hoochie Coochie Man' en Blind Willie McTell's 'Scary Day Blues'.
Mojo's veelvuldige verschijning in bluesmuziek ontketende zelfs aanklaging van auteursrechtenschending in het geval Strachborneo v. Arc Music. Ruth Stratchborneo claimde dat 'Got My Mojo Working' door McKinley Morganfield (aka Muddy Waters) te veel leek op haar 'MOJO Workout' en deed een dagvaarding. Het hof vond geen inbreuk omdat de term zo gemeen was, en geen geld werd aan een van de partijen toegekend.
Rock 'n' roll-groepen, zwaar beïnvloed door bluesmuziek, noemden mojo ook in hun nummers. Enkele voorbeelden zijn The Doors' 'L.A. Woman' en The Beatles' 'Come Together', dat ook een Chuck Berry-tekst refereerde en deel werd van een ander auteursrechtenschendingsgeval.