Klassieke muziek en jazzmuziek worden vaak als twee verschillende muzikale genres beschouwd, en misschien zelfs als tegenover elkaar gesteld, zoals genoteerd in Blogiversity.org's artikel, "De Invloed van Jazz op 20e Eeuwse Klassieke Muziek." Jazzmuziek was de "pop" muziek van zijn tijd, terwijl klassiek als hoog technisch en geavanceerd werd beschouwd. Echter, zoals Blogiversity.org noteert, heeft populaire muziek altijd klassieke muziek beïnvloed. Jazz is geen uitzondering. Zoals genoteerd door Phillip Hoffman's online artikel, "De Inherent Compatibiliteit van Jazz en Klassieke Muziek," hebben deze twee genres dingen gemeen. In de vroege 1900s, na de opkomst van jazzmuziek in Amerika, begonnen verschillende componisten elementen van beide te combineren. Het resultaat is wat vaak beschouwd wordt als een van de beste klassieke muziek van de 20e eeuw.
Volgens Hoffman kan jazz los gedefinieerd worden als een muzikaal genre dat het gebruik van twee primaire muzikale elementen kenmerkt: een swing beat en improvisatie. Volgens Cyberessays.com's artikel over Jazz en Klassieke Muziek, omvatten enkele opvallende elementen van jazzmuziek onprecieze notatie, interactie tussen bandleden (in tegenstelling tot het gebruik van een dirigent, zoals gezien in klassieke muziek), en weer, het gebruik van improvisatie.
Cyberessays.com stelt terecht dat jazz een specifiek Amerikaanse vorm van muziek is. In de vroege 20e eeuw begonnen Amerikanen jazzmuziek te produceren, meestal in de Zuidelijke staten. De eerste beweging van jazz was bekend als "Dixieland Jazz," en de primaire muzikant was de beroemde Louis Armstrong. Na de Eerste Wereldoorlog werd jazz populairder, en de Swing-beweging ontstond. Met de groei van de opname-industrie was jazz de rage. In de jaren '40 en '50 nam het genre een meer gesofisticeerde wending; de muziek werd complexer, zoals gehoord in het werk van Charlie Parker.
De meeste jazzmuzikanten leerden muziek aan het oor en waren niet formeel opgeleid in muziektheorie, zoals genoteerd op Cyberessays.com. Dit resulteerde in een grote kloof tussen jazz en klassieke muziek. De meeste klassieke componisten waren opgeleid in muziektheorie vanaf jongere leeftijd. Om klassieke muziek te spelen, moesten muzikanten een uitgebreide kennis van theorie en techniek hebben. Jazz, aan de andere kant, zoals erkend door Hoffman, is primair een volksmuziek, ontstaan met gewone, vaak onopgeleide mensen. Niettemin is het ook waar dat jazz een grote schuld heeft aan de klassieke traditie. De grote Duke Ellington was bijvoorbeeld een liefhebber van klassieke muziek, zoals genoteerd op Blogiversity.org.
Dit wil niet zeggen dat jazz geen invloed had op klassieke muziek of dat de twee onverenigbaar zijn. In Amerika werden klassieke componisten dramatisch beïnvloed door de opkomst van jazz. NPR.org's online overzicht van een "Milestones of the Millennium" show met de invloed van jazz op klassieke muziek geeft verschillende voorbeelden van dergelijke muzikanten. Misschien de meest beroemde is George Gershwin en zijn "Rhapsody in Blue." Feitelijk, zoals genoteerd op Blogiversity.org, werd de première van dit stuk gespeeld door Paul Whiteman, een jazzmuzikant. Aaron Copland's "Music From the Theater," onder andere stukken, is onmiskenbaar beïnvloed door jazzmuziek, zoals hij erkende.
De invloed van jazz strekte zich over de oceaan uit. In 1923 was Darius Milhaud een van de eerste componisten die jazzelementen in een klassiek stuk gebruikte, met zijn ballet, "The Creation of the World." Igor Stravinsky en Leonard Bernstein gebruikten ook regelmatig jazzelementen in hun composities, zoals Stravinsky's "Ebony Concerto" en Bernstein's "Prelude, Fugue and Riff."
Jazz blijft klassieke muziek beïnvloeden. Zoals genoteerd door Hoffman, zijn er verschillende hybriden van jazz en klassiek ontstaan sinds de opkomst van jazz, vaak de "jazz crossover" beweging genoemd.