De periode van klassieke muziek in Europa wordt gedefinieerd tussen 1750 en 1820. Het volgde de barokperiode en wordt beschouwd als het begin van openbare concerten en grote orkesten.
Voorafgaand aan de periode van klassieke muziek, waren componisten vaak de werknemer van één persoon of familie. Klassieke muziek werd geschreven voor een breder publiek, in een periode toen meer van het algemene publiek begon concerten bij te wonen. Klassieke componisten schreven ook muziek gecomponeerd met grotere balans en eenvoud en minder roem dan die van de barokperiode.
De periode tussen 1750 en 1820 wordt als benaderend beschouwd, aangezien muziekstijlen en tijdsbestekken overlappen.
Europa was de knooppunt van de meeste klassieke muziekcompositie, specifiek Wenen. De meest beroemde klassieke componisten doorbrachten tenminste een deel van hun leven in Wenen.
Instrumentale muziek werd belangrijker dan vocale muziek in de klassieke periode, met significante focus op het concerto, de symfonie en de sonate. Concerto heeft één solist met een orkest. Symfonie betekent "samen klinken," wat impliceert dat een vol orkest samen speelt. Sonate is één instrument of twee die samen spelen.
Wolfgang Amadeus Mozart, Franz Joseph Haydn en Ludwig van Beethoven waren alle klassieke muziekcomponisten, hoewel Beethoven de brug was. Hij begon zijn carrière in de klassieke periode en zijn latere werken worden als romantisch beschouwd.