Flamenco is een regionale, en dus gespecialiseerde, muziekvorm die nauw verbonden is met de dansstijl van dezelfde naam en genre. Hoewel het in veel "palos" (vormen) voorkomt, is het bekend om zijn intense snelle ritmes en melodieën. De betrokken instrumenten zijn specifiek ontworpen voor het genre. De gitaars, alsook de percussie-instrumenten, zijn een unieke mix van meer gangbare Spaanse instrumenten en speciaal ontworpen exemplaren.
Voordat de gemodificeerde flamencogitaar (zie sectie 2) kwam, werd de klassieke gitaar (zes-snarige akoestische), of in flamenco's geval de Spaanse gitaar, gebruikt voor akkoorden en melodie. Klassieke gitaars zijn meestal van spar of ceder. Door laaggespannen darmen nylon snaren (in tegenstelling tot metaal snaren op moderne akoestische gitaars) heeft de klassieke gitaar een diepe, reverb-erende klankkwaliteit. Vingertikken is gebruikelijk, maar in flamenco zijn rasgueado (slagpatronen) common. In moderne flamenco wordt de klassieke gitaar vaak samen met de flamencogitaar gespeeld voor onderliggende akkoorden of melodie.
De flamencogitaar lijkt op de klassieke, maar verschilt in materiaal, constructie en dus klank. Net als de klassieke gitaar waar het afstamt, is het een zes-snarige akoestische gitaar. De voor- en zijkanten van het corpus, alsook de hals en kop, zijn van verschillende houtsoorten. Spar, ceder en mahonie zijn gangbaar. Gecombineerd met de lichtere en kleinere bouw ten opzichte van de klassieke gitaar, is de flamencogitaar hoger gepitcht en meer percussief. Het is het meer ritmische van de twee, en de flamencospeler speelt de akkoorden die de klassieke gitaar onderlegt, met rasgueado, of zowel akkoorden als melodie op de flamencogitaar.
Ingevoerd in flamencomuziek in de jaren '70, is een cajón (Spaans voor kist/la) een speciaal ontworpen doos waarop de speler zit terwijl hij de voorkant en bovenzijde klapt voor percussieve geluiden. De achterkant heeft een gat voor lagere tonen, geslagen met de vuistkant of palmhiel. De binnenkant van de bovenzijde is voorzien van snaren als een snaredrum, wat een scherp geluid geeft bij kloppen (meestal palmhiel of vingers). Veel cajónspelers gebruiken hun voeten om de cajón tijdens het spelen te stemmen voor verschillende toonhoogtes. De cajón is van dik hout aan alle kanten behalve de voorkant, die van multiplex is voor meer resonerende slagen.
Palillos, of kastagnetten zoals ze bekender zijn, zijn een handpercussie-instrument uit twee ingevogen "schelpen" verbonden door een snaar. De schelpen zijn van steen, hout, of vaker fiberglas. Net als claves in andere Spaanse muziek, slaat de speler de twee schelpen tegen elkaar, vaak in herhalend patroon, voor een hoog, scherp klikgeluid. Meestal worden twee paren tegelijk gebruikt, met één paar anders gepitcht.
In het Spaans betekent palmas handpalmen. In flamenco verwijst palmas naar klappen, een essentieel ritmisch element voor zowel muzikanten als dansers. De klappen accentueren de belangrijke tellen of houden het snelle tempo, zoals drummers in moderne popmuziek. Er zijn veel palos, en harde ("fuertes") en zachte ("sordas") klappen duiden nuance aan. Zachte klappen tijdens gitaar- of vocale solo's, harde klappen tijdens intense delen: dansers stampen, muziek luid en razendsnel.