De muziek en entertainment van Zimbabwe hebben door de geschiedenis heen diverse transformaties doorgemaakt. De cultuur die begon als een geëenigde gemeenschappelijke stem, is gedreven naar een 21e-eeuwse bestaan met wereldwijde invloed.
Historisch was de muziek van Zimbabwe representatief voor elk aspect van het leven in de Zimbabweaanse cultuur, van geboorte, door de beproevingen en gebeurtenissen van het leven, tot de dood. Muziek werd gebruikt als onderwijsinstrument om deugden te benadrukken bij gebeurtenissen als volwassenwording, huwelijk, jacht en oorlog. De spiritualiteit van de Afrikaanse cultuur en godsdienstige overtuigingen inspireerden de teksten van de muziek. Toen kolonisatie in Zimbabwe plaatsvond, bracht het christelijke waarden, overtuigingen en muziek mee die de manier veranderden waarop traditionele teksten en muziek werden geschreven en uitgevoerd. Naarmate westerse christelijke zendelingen vorderden, daalde de traditionele Zimbabweaanse cultuur. Verdwenen was de Zimbabweaanse muziek met polyphone en ritmische verzen, vervangen door westerse vierstemmige vocalen en eenvoudige maten.
Traditionele muziek in Zimbabwe werd gebruikt om relaties te smeden tussen individuen en families. Later ontstond protestmuziek om gevoelens van woede, vijandigheid, verdriet en sociale onrechtvaardigheid uiting te geven. Een tak van de protestbeweging was Chimurenga, genaamd naar een beroemde Shona-krijger. Chi-Murenga betekent "geest van de krijger Murenga", met de eerste Chimurenga-beweging in de late 19e eeuw en de tweede in de late jaren '60. De muziek die uit deze laatste strijd voor sociale gerechtigheid voortkwam, werd ook Chimurenga genoemd. Uiteindelijk ontstond populaire muziek na de bevrijding in 1980 en bracht meer wereldwijde invloed mee die vandaag nog voortduurt.
Kenmerken van traditionele Zimbabweaanse muziek omvatten het gebruik van Afrikaanse instrumenten als de mbira, diverse trommen die in meervoudige ritmes worden bespeeld, en een geünificeerde participatie van zang, gezang en optreden.
De burgeronlusten tussen 1965 en 1979 brachten een permanente verandering in de muziek van Zimbabwe. Lokale muzikanten reageerden op de vraag naar protestmuziek als teken van solidariteit en steun voor de revolutionariërs, en met die reactie kwamen nieuwe muzikale kenmerken. Teksten van populaire godsdienstige liederen werden aangepast om de sociale onrechtvaardige situaties te weerspiegelen, en traditionele Zimbabweaanse muziek veranderde van liederen die gemeenschapsleven weerspiegelden naar liederen die onderdrukking vertegenwoordigden door een rassistisch onrechtvaardige en tirannieke regering. Volgens Dr. Alice Dadirai Kwaramba van postcolonialweb.org: "In een situatie waar zwarte mensen systematisch uitgesloten waren van formele politieke vertegenwoordiging, werd muziek hun alternatieve methode om hun ervaringen te articuleren."
Protestliederen van artiesten en activisten als Thomas Mapfumo slaagden erin de staat van solidariteit en gedeelde angst te benadrukken tijden van sociale onrust. De nummers bevatten "zij en wij"-gestileerde teksten, en de zanger gebruikte bewust het voornaamwoord "wij" om empathie en steun van de luisteraar te winnen.
Na Zimbabwe's bevrijding van de Britten in 1980, ontstond populaire dansmuziek. Huidige popmuziek in Zimbabwe omvat gitaarbands die een type fusiemuziek spelen zwaar beïnvloed door wat kunstmatig elders in de wereld plaatsvindt. Kenmerken: zware gitaarklanken, elektronische ritmes en gesynthetiseerde, discobeats voor clubdans. Andere populaire entertainmentlocaties als bioscopen, jazzclubs en casino's, die eerder gesegregeerd waren, zijn te vinden in Zimbabwe's grote steden zoals Harare, Gweru, Bulawayo en Mutare.
Muziek en haar uitvoering hebben de culturele invasies en protestjaren van de afgelopen decennia doorstaan, en aan hun plaats is een nieuwe, moderne staat van entertainment gekomen. Dansen, gamen en toeristisch gedreven locaties bloeien in de grote stedelijke gebieden, samen met hotels, restaurants en culturele tours. Commercieel theater is echter iets wat in Zimbabwe scherp ontbreekt. Volgens Styx Mhlanga van theaterartsnetwork.blogspot.com: "Wat theater ook bestond tijdens de Britse bezetting was voor blanken alleen." Styx doet een geconcentreerde poging om theater in Zimbabwe te herstellen, maar het proces is langzaam.
Muziek werd altijd beschouwd als een uitbreiding van de Zimbabweaanse gemeenschap meer dan het privébezit van een individu. Het is daarom belangrijk te realiseren dat westerse invloed de muziek en podiumkunst van Zimbabwe heeft gedwongen van het vieren van godsdienstige overtuigingen en gemeenschappelijke praktijken naar het maken van een statement over de sociale voorwaarden en moeilijkheden die hen overkomen. Het is ook belangrijk te beseffen dat, zelfs nu in hun bevrijde staat, westerse idealen Zimbabwe's huidige muziekscene blijven beïnvloeden.