Van alle subgenres van techno en elektronische muziek is trance een van de populairste in clubs en danslocaties. Ontstaan als een commerciële vorm in de jaren '90, is trance doorgaans glad en "droomachtig" van aard. Critici vergelijken trance vaak met de gelijknamige "minimalistische" beweging die in klassieke en filmmuziek opkwam rond dezelfde tijd.
De eerste verschijning van trancemuziek was in de jaren '80 toen Klaus Schulze (Duitsland) experimenteerde met een nieuw type elektronische muziek met atmosfeer- en ruimte-patches. Hij gebruikte het woord "Trance" in twee nummers op zijn albums uit de jaren '80. Echter, de eerste nummers die echt als trance beschouwd werden, werden pas geschreven toen de groep "The KFL" in 1990 diverse albums uitbracht. De eerste echte trance-singles waren "Age of Love" van de gleichnamige groep en Dance 2 Trance's "We Came in Peace".
De meest herkenbare trance die vandaag algemeen is, ontstond pas midden jaren '90. Deze stijl, progressieve trance genoemd, nabootste de minimalistische stijl bijna exact en bewoog door harmonische veranderingen in kleine stappen, zoals derde (akkoordruimte gedeeld door drie noten). Progressieve trance legde veel meer nadruk op melodieën en anthemische baspatronen. Rond dezelfde tijd ontstond een andere populaire vorm: uplifting trance. Dit type was thematisch het exacte tegenovergestelde van progressief. Bij uplifting beweegt de muziek naar een definitieve climax en een sterke, anthem-achtige ending.
Meeste trancemuziek gebruikt vergelijkbare productietechnieken. Geschreven met vier tellen per maat en een tempo van ongeveer 130 tot 160 beats per minuut, is trance doorgaans verdeeld in vier zinnen van acht maten. Deze 32-maten sectie kan herhaald of gewijzigd worden door het nummer. Als algemene regel: de eerste acht maten gebruiken een heel klein aantal harmonisch materiaal. Naarmate elk acht-maten gedeelte voorbijgaat, wordt meer materiaal toegevoegd om de muziek "progressiever" interessant te maken.
Drumpatronen zijn gebruikelijk in de vorm van "four to the floor". In deze tromcompositietechniek worden sterkere trommen (zoals bas) meestal gebruikt op de sterke tellen (één en drie) terwijl een open hi-hat vaak op de overige "zwakkere" tellen (twee en vier) wordt gebruikt. Deze techniek geeft de muziek een "duwen en trekken" gevoel naarmate het melodiemateriaal voortschrijdt. Naast drumpatronen creëert trancemuziek interesse door scherp contrasterende timbres (instrumentklanken) en melodiemateriaal.