Ragtime is een muzikale stijl waarin een gesyncopeerde of "verworven" melodie tegen de standaard meter van een baslijn wordt gespeeld. De eerste gepubliceerde muziek in Amerika; populariteit piekte tussen 1899 en 1917.
Geen nauwkeurige documentatie van de oorsprong, maar theorieën: evolutie uit minstrel-showliedjes, zwarte banjomuziek, cakewalk-dansmuziek en gestructureerde Europese muziek. Een theorie wijst op syncope in werken van klassieke componist Louis Moreau Gottschalk (1829–1869).
Geassocieerd met saloons en borstels, werd ragtime aanvankelijk verworpen door de etablissement. In 1901 adviseerde de American Federation of Musicians leden ragtime te vermijden. Toch prevaleerde de populariteit; topmuzikanten als John Philip Sousa, George Gershwin, Claude Debussy gebruikten ragtime-ritmes en thema's.
Scott Joplin, "King of Ragtime", geboren 1868 in Texas. Werkte als pianist in saloons/borstels in het Middenwesten, vestigde in St. Louis. Meer dan 60 composities, waaronder "The Maple Leaf Rag" en "The Entertainer". In 1911 verhuisde hij naar New York voor "Treemonisha", de eerste grote opera door een Afrikaans-Amerikaan (toen onsuccesvol). Joplin stierf 1 april 1917. Erkenning als serieuze componist kwam pas ~60 jaar later. 1973: muziekin "The Sting" (Academy Award). 1976: Treemonisha won Pulitzer. 1983: VS Post gaf herdenkingszegel.
In de jaren twintig won jazz populariteit. Zwaar beïnvloed door ragtime-syncope, maar met improvisatie als kenmerk. De strikte ritmische beperkingen van ragtime leenden zich niet voor improvisatie. Ragtime vervaagde.
De opname van Joplin in "The Sting" (1973) ontbrandde hernieuwde interesse. "The Entertainer" werd 72 jaar na publicatie een top-3 Billboard-hit.