Bluesmuziek is een Amerikaans muzikaal genre gedefinieerd door de aanwezigheid van een 12-maat akoordvoortgang en het gebruik van "bluesnoten" (noten lager dan de majore schaal). De blues heeft zijn oorsprong in de muziek van het Amerikaanse Zuiden in de vroege 20e eeuw. Sindsdien is het geëvolueerd tot verschillende duidelijke vormen en geïncorporeerd in andere muzikale stijlen.
De blues trekt invloeden uit Afrikaanse muziek, veelvuldig getransporteerd naar de VS als deel van de transatlantische slavernijhandel. Afrikaans-Amerikaanse slaven voortzetten de muzikale tradities van hun thuislanden en, over generaties, vlochten deze stijlen zich samen met nieuwe instrumentatie en thematische inhoud. Veldliederen en christelijke gospelmuziek speelden ook een belangrijke rol in de ontwikkeling van de blues als distinct genre. De term "blues" werd in de jaren tien geïntroduceerd voor de vroegste publicaties van bluesmuziek. Het impliceert een droefenis die gemeenschappelijk is in vroege bluescomposities.
Hoewel blues in variaties bestaat, wordt het meest gedefinieerd door een 12-maatstructuur waarin drie groepen van vier noten een specifieke tonaliteit vestigen. De bluesnoten die de melodie definiëren zijn de bemolle versies van de 3e, 5e en 7e noot van de majore schaal van het nummer. Specifieke ritmische patronen identificeren een nummer ook als blues.
Bluesmuziek bevat lirieke inhoud gericht op terugkerende thema's. Naast de algemene droefenis die "de blues" vertegenwoordigt, gaat blues vaak over dood, verliefdheid, ontrouw, onderdrukking van werkers of natuurrampen. Deze onderwerpen hebben hun wortels in de ontwikkeling van de blues door Afrikaans-Amerikanen: eerst slaven, dan bevrijde slaven die in het Zuiden bleven als verarmde landbouwwerkers. Vroege bluesmuzikanten waren vaak deelsharecroppers. Anderen kwamen uit deelsharecropping-gemeenschappen maar vonden tijd voor muziek alleen door een handicap dat handarbeid onmogelijk maakte, zoals blindheid.
Blues ontwikkelde zich parallel aan de opkomst van de opname-industrie in de VS. Vroege bluesplaten waren onder de populairste aanbiedingen en brachten de muziek van geïsoleerde, plattelandsmuzikanten naar een breed nationaal publiek. Na WOII verspreidde de blues zich van haar geboorteplaats (Mississippi-delta) naar andere delen van het land, inclusief nieuw opkomende stedelijke centra als Kansas City, Memphis, Chicago. Daar ontwikkelden muzikanten stijlen anders dan hun Delta Blues-voorouders. Nieuwe instrumentatie (elektrische gitaar, bas) gaf bluesmuzikanten nieuwe middelen om dezelfde thema's uit te drukken. Toen rock 'n' roll prominentie kreeg, leende het van en beïnvloedde verder de blues.
Veel vroege bluesuitvoerders namen weinig of geen opnames. Jaren zestig/zeventig probeerden muzikuswetenschappers Zuidelijke bluesmannen te traceren en op te nemen voordat ze vergeten raakten. Onder de vroege bluesmuzikanten met blijvende erfenis: Robert Johnson, Blind Lemon Jefferson, Tampa Red, Lonnie Johnson. Naoorlogse tijdperk: Muddy Waters, Bo Diddley, John Lee Hooker, B.B. King. Chuck Bruce overbrugde blues en rock 'n' roll. Elvis Presley was een van de eerste witte artiesten die een nieuwe bluesvorm populair maakte. Late 20e eeuw: Eric Clapton en Stevie Ray Vaughan toonden blues' impact op pop/rock via fusie.