R&B, of rhythm and blues, is een muzikale term die drastisch is veranderd in betekenis sinds Atlantic Records-directeur Jerry Wexler deze in 1948 introduceerde als vervanging voor de term 'race records'. Historisch gezien vertegenwoordigt R&B het moment waarop zwarte muziek langzaam muterde naar rock 'n' roll. In moderne zin is R&B een genre van gladde popmuziek dat volledig gericht is op de zanger(es). Het behoudt elementen van funk, hiphop en soul, maar is volkomen anders dan de rhythm and blues van de jaren '50 en '60.
R&B in zijn oorspronkelijke vorm groeide uit de jazzmuziek. In de jaren '40 en vroeg '50 vertegenwoordigde R&B een agressievere, beat-gedreven uitgroei van jazz. De nadruk lag minder op improvisatie dan op uitvoering, en incorporeerde de liedstructuren van de blues. R&B sprak aanvankelijk Afro-Amerikaanse publiek in stedelijke gebieden aan om zijn wortels in traditionele muziek, zijn directheid en dansbaarheid, niet te vergeten de seksuele suggestiviteit. Louis Jordan was een van de eerste artiesten die met het genre in verband gebracht werd, samen met Big Joe Turner en anderen, hoewel de toenmalige voorkeursterm 'jump blues' was.
In de jaren '50 diversifieerde het genre al, met veel groepen die verschillende benaderingen probeerden. In 1951 lanceerde de invloedrijke DJ Alan Freed een nieuwe radioshow om de muziek te tonen, getiteld 'The Moondog Rock and Roll House Party', waarmee hij de term stempelde voor wat deze vorm van R&B binnenkort zou worden. Hetzelfde jaar begon Little Richard op te nemen voor RCA, maar het duurde drie jaar voordat hij een breed publiek bereikte. Hij werd echter snel een van de meest invloedrijke en duurzame figuren van de jonge scène. Hij was tijdgenoot van grote namen als Fats Domino en Ray Charles, die ook R&B-hits scoorden in die tijd.
In zijn kinderschoenen was rock 'n' roll voor een groot deel het product van witte groepen die covers of herwerkingen maakten van eerdere R&B-nummers van zwarte artiesten, meestal opgeschoond voor het mainstream (witte) publiek. Bill Haley and the Comets zijn een perfect voorbeeld; hun hoofddoen is het populair maken van een vorm die al enige tijd bestond. Het kostte een artiest van het kaliber van Elvis Presley om iets nieuws aan het genre toe te voegen. De toneel was gezet voor verdere experimenten en toen een 'witte R&B-coverband' genaamd The Rolling Stones hun zeepotten kregen, was rock 'n' roll geboren.
Naarmate de jaren '60 vorderden, begonnen zwarte artiesten in het bijzonder nieuwe richtingen op te zoeken, weg van rock 'n' roll, wat resulteerde in prachtige bijproducten als de soul van Otis Redding, de funk-rock van George Clinton's Funkadelic, en de funk/soul/dance/rock/party-jamboree van Sly and the Family Stone. Tegelijkertijd bleven sommige artiesten als James Brown bij de basis, met opgeblazen R&B/soul, wat in de late '60 en '70 uitgroeide tot moderne funk met hulp van Browns heldhaftige backingband The J.B.'s. Samen genomen en verwaterd, resulteerden deze verschillende vormen in disco en moderne dansmuziek.
Naarmate disco uittestierf, kwam R&B steeds meer te staan voor vocaal-gedreven popmuziek met een schuld aan soul en blues. Toen de jaren '80 de '90 werden, werd R&B beïnvloed door hiphop, wat resulteerde in uitlopers als de 'New Jack Swing' (gebede van producer Teddy Riley) bloei van de vroege '90, waarin artiesten als Bell Biv DeVoe en Jodeci grote hits scoorden met gladde popproducties met een klassiek retro-gevoel. De hooggepolijste productiewaarden zijn een kenmerk van modern R&B, dat – tot goed of kwaad – de grit van zijn eerdere incarnaties heeft losgelaten. Moderne R&B-artiesten als Akon collaboreren frequent met rap-artiesten om hun fanbase te diversifiëren en hun aantrekkingskracht te verbreden. R&B blijft, door zijn lange geschiedenis, een van de breedste genretermen in de muziekgeschiedenis.