Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Muziekgenres

Geschiedenis van Hip Hop en Rap

Vanaf zijn onwaarschijnlijke begin in de stedelijke wijken van New York in de late jaren '70, hebben rap en hiphop-cultuur een opmerkelijke weg afgelegd in de muziekindustrie. Bewapend met drummachines, draaitafels en nauwgezette samples van favoriete platen, creëerden pioniers als Kurtis Blow, Grandmaster Flash, Run-DMC en The Sugarhill Gang een nieuwe kunstvorm uit het niets. Drie decennia later tonen beide genres geen teken van afname, met steeds complexere woordspelen en productietechnieken die de muziek in verrassende nieuwe richtingen duwen. Hiphoppers zijn ook uitgebreid naar films, soundtracks en commerciële marketing – zoals getuigd door Adidas, die in 1986 de eerste grote corporation was die een rap-artiest (Run-DMC) sponserde. Hoewel vaak veroordeeld als laatste toevlucht van het talentloze, blijven hiphop en rap aanpasbaar en duurzaam – een passend getuigenis van de rauwe kracht van een werkelijk door minderheden gevormde kunstvorm.

Geschiedenis

Hiphop-muziek heeft veel verschillende wortels. Sommige kroniekschrijvers beschouwen de protestgroep The Last Poets uit de jaren '60 als de eerste significante hiphop-artiesten voor tracks als 'Hustler's Convention'. Andere auteurs wijzen naar de Fatback Band's 'King Tim III (Personality Jock)' uit de jaren '70. Voor het merendeel begon hiphop echter als een live medium voor DJ's als Kool Herc en Grandmaster Flash – een jonge elektronica-enthousiasteling die zijn eigen stereosysteem bouwde – om hun vaardigheden op de draaitafels te tonen door knippen en crossfaden van favoriete 30-seconde fragmenten. De MC, of vocale frontman, was aanvankelijk meer een aankondiger die tussen platen door praatte of slogans riep om het publiek op te warmen – zoals de beroemde 'Throw your hands up in the air, and wave 'em like you just don't care'.

Tijdsbestek

In 1979 veranderde het spel volledig toen de New Jersey-based Sugarhill Gang een doorbraak hit scoorde met 'Rapper's Delight', dat uiteindelijk acht miljoen keer wereldwijd werd verkocht. De 15-minutenversie vertelt het verhaal van een ghetto-everyman via verwobbelende rijmen tussen de vocale frontliijn van 'Big Bank Hank', 'Master Gee' en 'Wonder Mike'. Het succes van het nummer legde de basis voor Sugar Hill Records, het eerste label dat zich toelegde op de promotie van de muziek. Kurtis Blow scoorde in 1980 met 'The Breaks' en werd de eerste hiphop-artiest die tekende bij een major label. Binnen een jaar was de invloed op rock 'n' rollers onmiskenbaar. Blondie scoorde een #1 hit in de VS met 'Rapture', met een rap van zangeres Deborah Harry, en Britse punk-overlevenden The Clash vonden hun eigen opname van het genre, 'The Magnificent Seven', op zwarte radiostations in New York.

Betekenis

De onvermogen van The Sugarhill Gang om 'Rapper's Delight' te volgen, ongewild ten goede gekomen aan The Furious Five, die al lokale veteranen waren met singles op het N'joy-label. Hun grootste succes kwam in 1982, toen 'The Message' – een krachtige aanclag van het ghetto-leven – een wereldwijde hit werd. Mainstream corporations en media namen er kennis van; zelfs 'The Paris Review' drukte de volledige teksten af. Rap werd niet langer afgedaan als gedachtenloze feestmuziek, en zelfs minder politieke artiesten voelden de druk om sociaal bewuste nummers in hun repertoire op te nemen.

Kenmerken

Middels de jaren '80 waren alle bekende handelsmerken van het genre – het uitgebreide rijmformaat, het idee van MC's die strijden voor suprematie, en het lenen van vocale of instrumentale regels uit andere populaire nummers – stevig gevestigd. Een belangrijk punt: hoewel hiphop en rap vaak door elkaar worden gebruikt, zou een purist hiphop zien als het culturele kader waaruit de stijl – of 'rappin'' – voortkomt. Al snel overnam een nieuwe golf van snellere, meer confronterende artiesten – zoals KRS-One, Public Enemy en Run-DMC – de pioniers, die nu als 'old school' werden afgedaan. Een hoop onafhankelijke labels ontstonden om hen op te nemen, notamment Def Jam, aanvankelijk geleid door oprichter-president Rick Rubin vanuit zijn studentenkamer.

Effecten

Nooit een stilzittende stijl, nam hiphop in de late jaren '80 nog een dramatische wending met de opkomst van 'gangsta rap' – gekenmerkt door de nadruk op ruwe, scheldende verhalen over misdaad, straatleven en overleven, vaak versierd met politiek oncorrecte beelden en seksuele aanwijzingen. Terwijl hiphop een Oostkust-fenomeen was, markeerde gangsta rap de intrede van de Westkust – aangevoerd door N.W.A., wier platina-debuutalbum 'Straight Outta Compton' het blauwdruk legde voor talloze opvolgers. N.W.A. bracht nog één album uit in 1992 voordat ze in onenigheid uiteenvingen. Artiesten als Ice-T namen N.W.A.'s formule en verhoogden de offensieve graad nog verder.

Potentieel

Twee grote trends kenmerkten hiphop in de jaren 2000. De opkomst van Hispanic-Amerikanen als significante demografie opende het genre voor Latijnse invloeden, terwijl de populariteit van reggae en reggaeton in Jamaica leidde tot hernieuwde aandacht van langjarige favorieten als Heavy D. Andere artiesten – met name die van de 'conscious' hiphop-school, vertegenwoordigd door acts als A Tribe Called Quest – experimenteerden met live ritmesecties of zelfs volledige bands. De genre's onbeschaamde liefde voor het kapitalisme blijft ook aanwezig, want de meeste hiphop-artiesten hebben hun eigen kledinglijnen, muzikale venues en labels – de logische conclusie die dertig jaar geleden begon, toen platen vaak uit autobagages werden verkocht.

Muziekgenres

Related Categories