Disco is een populaire muziekstijl die in de jaren '70 tot prominentie steeg, met name binnen minderheden- en gay-cultuur. Bejaard door sommigen, en volstrekt gehaat door anderen, leidde het tot de opening van nachtclubs over de hele wereld, maar was ook het onderwerp van rituele verbrandingen en protesten door mensen die zat waren van de repetitieve beats. Ongeacht welke kant van de hek muziekliefhebbers op staan met betrekking tot disco's aantrekkingskracht, is het zeker dat de muziek, de leefstijl die het creëerde en de mode die het startte, enkele van de meest blijvende beelden van 1970s Americana zijn die tot op de dag van vandaag overblijven.
Muziekhistorici zijn het oneens over disco's officiële oorsprong, maar er zijn enkele wijd geaccepteerde overtuigingen. Bijvoorbeeld, het wordt algemeen geaccepteerd dat discnummers voor het eerst in 1973 werden uitgegeven. Het volgende jaar sloeg de eerste discoradioshow op de ether in New York City. Disco bomde echt in de huizen van miljoenen met de hitfilm 'Saturday Night Fever' uit 1977 met Jon Travolta. De muzieksoundtrack had discolegendes als de Bee Gees, KC and the Sunshine Band en Kool & the Gang. De soundtrack werd snel even populair, zo niet meer, dan de film zelf.
Disco is een symbool van de jaren '70, maar de populariteit liep door in de vroege jaren '80 en wordt nog steeds door miljoenen muziekliefhebbers genoten. 12 juli 1979 wordt door muziekhistoici beschouwd als 'de dag dat disco stierf'. Dit was de nacht van wat bekend is als 'Disco Demolition Night', toen anti-discmuziekliefhebbers discoplatens vernietigten als symbool aan de muziekindustrie om te stoppen met overmarketing en produceren van het genre.
Discmuziek is het bekendst om fans te inspireren te dansen. Hierdoor is de muziek vaak repetitief. De invloeden voor de muziek omvatten jazz, soul en funk. Elektronische muzikale instrumenten en apparatuur werden geprefereerd boven akoestische. Meeste discmuziek van de late jaren '70 kenmerkt zich door uitgebreid gebruik van synthesizers, toetsenborden en elektronische trommen. De teksten zijn vaak frivool, meestal luisteraars aanmoedigend om hun lichaam op een bepaalde manier te bewegen.
Disco was zo'n pervasief genre dat het veel beroemde rock 'n' roll bands van die tijd dwong te experimenteren met de muziekstijl. Artiesten als The Rolling Stones, Kiss en Rod Stewart zijn zowel geprezen als gekritiseerd voor hun gebruik van discostyling in enkele van hun populairste hits. Disco hielp veel artiesten als Donna Summer, de Bee Gees en Gloria Gaynor om mainstream succes te behalen alsook relevantie in de muziekgeschiedenis.
Hoewel het debatabel is of discmuziek evenveel vijanden als fans heeft gemaakt, is het onmogelijk om zijn effect op de mainstreamcultuur in Amerika en over de hele wereld te ontkennen. De vrije pakken, afro's, hakken en lichtende dansvloeren zijn tekens van de tijd. Hierdoor zal disco altijd een plaats behouden in de muziek- en popcultuurgeschiedenis.