In muzikale notatie is pianissimo (pp) een Italiaanse aanwijzing die "zeer zacht" of "redelijk zacht" betekent. Het is de superlatief van piano (zacht), de uitvoerder aanwijzend om met de uiterste finesse te spelen. Een echt pianissimo bereiken vereist verfijnde controle: een veerlicht aanraking van pianotoetsen, een fluisterzachte boogstreek op snaren, of minimale ademondersteuning voor blaasinstrumenten.
Componisten gebruiken pp om intimiteit, mysterie, spanning te creëren, of een solostem te benadrukken tegen een gestilte ensemble. Het dramatische tegenovergestelde is fortissimo (ff) (zeer luid). Het complete dynamische spectrum omvat: piano (p) → mezzo-piano (mp) → mezzo-forte (mf) → forte (f) → fortissimo (ff), met pianissimo en fortissimo als uitersten.