De grote genres van het Westerse drama hebben elk hun eigen conventies, toon, en doelen:
Bedoeld om te vermaken; eindigt meestal gelukkig. Voorbeelden: Shakespeare's A Midsummer Night's Dream, Aristophanes' The Clouds, Shaw's Pygmalion.
Ernstig, somber, vaak eindigend in de dood van de protagonist. Voorbeelden: Shakespeare's Romeo and Juliet, Sophocles' Oedipus the King, Miller's Death of a Salesman.
Gebaseerd op echte historische gebeurtenissen en figuren. Voorbeelden: Shakespeare's Henry V, Brecht's Mother Courage, Bolt's A Man for All Seasons.
Integreert muziek, zang, en dans als essentiële vertel-elementen. Voorbeelden: Jesus Christ Superstar, Porgy and Bess, Sweeney Todd.
Ernstige toon die significante sociale, morele, of psychologische kwesties aanspreekt. Voorbeelden: Miller's The Crucible, Williams' A Streetcar Named Desire, Ibsen's A Doll's House.
Licht, overdreven komedie die steunt op fysieke humor, vergissingen, en slapstick. Voorbeelden: Molière's Tartuffe, Feydeau's A Flea in Her Ear, Goldoni's The Servant of Two Masters.
Overdreven emoties, sensationale plotwendingen, duidelijke morele polarisatie (goed vs. kwaad). Voorbeelden: Boucicault's The Poor of New York, Jerrold's Black-Eyed Susan, Pix's The Spanish Wives.
Veel toneelstukken mengen genres; deze categorieën bieden een kader voor analyse.