Klassieke muziek in de jaren '20: Modernisme, jazzeinvloed, tech-boom
De jaren '20 was een transformerend decennium voor klassieke muziek, gekenmerkt door radicale innovatie en uitgebreid publiek.
Belangrijkste ontwikkelingen
- Modernisme: Afwijzing van tonaliteit – atonaliteit (Schoenberg), polytonaliteit, vroege serialiteit
- Jazzeinvloed: Gershwin, Ravel, Stravinsky, Milhaud incorporateerden syncopatie, blue notes, improvisatie
- Balletrenaissance: Diaghilev's Ballets Russes commisarieerde Stravinsky (Les Noces, Pulcinella), Prokofiev, Falla, Satie
- Technologie: Radio-uitzendingen en grammofoonplaten brachten concerten naar huizen wereldwijd
- Nieuwe venues: Concerthallenbouw-boom in grote steden
Toonzetters
- Igor Stravinsky: Neoclassicisme-pionier (Octet, Oedipus Rex)
- Arnold Schoenberg: 12-toonmethode formulering
- Béla Bartók: Volksgeïnspireerd modernisme (Dance Suite)
- George Gershwin: Rhapsody in Blue (1924), Concerto in F
- Maurice Ravel: Boléro (1928), L'Enfant et les sortilèges
- Paul Hindemith: Kammermusik serie
- Dmitri Shostakovich: Symfonie nr. 1 (1925) op 19-jarige leeftijd
Verre van achteruitgang, was klassieke muziek een levendige, betwiste en breed geconsumeerde kunstvorm – de basis leggend voor 20e-eeuwse pluraliteit.