William Blake's Godsdienst: Swedenborgiaans Christendom
William Blake (1757–1827) was een christelijk aanhanger van het Swedenborgianisme (De Nieuwe Kerk), gebaseerd op Emanuel Swedenborgs (1688–1772) theologische geschriften.
Kernprincipes van het Swedenborgianisme die Blake Omarmde
- Spirituel correspondentie: Materiële wereld reflecteert spirituele realiteit ("Zoals boven, zo beneden")
- Bijbel als allegorie: Letterlijke zin bevat innerlijke spirituele zin
- Regeneratie: Verlossing = levenslange proces van het afstemmen van liefde voor God/naaste
- Goddelijke menselijkheid: God is volledig mens (Goddelijke Mens); Jezus = God vervleeslijkt
- Afwijzing van trinitarisme: Geen drie personen; één God in Jezus Christus
- Directe communicatie: Geesten/engelen toegankelijk; Blake claimde visionaire ervaringen
- Universalisme: Alle godsdiensten bevatten waarheid; geen eeuwige hel
Blake's Unieke Synthese
Hij adopteerde Swedenborg niet zomaar — hij kritiskeerde en uitbreidde hem. Blake zag Swedenborg als een "grote filosoof" maar te systematisch. Blake's mythologie (Urizen, Los, Orc, Albion) smelt Swedenborg, Bijbel, Milton en zijn eigen visioenen.
Kunstlerijk Effect
- Verlichte boeken (Marriage of Heaven and Hell, Jerusalem) = visuele theologie
- Anti-institutioneel: "Priests of the Raven" = corrupte geestelijkheid
- Lichaam/geest eenheid: "Energy is eternal delight" (Proverbs of Hell)
Blake blijft een radicaal christelijk visionair — orthodox in noch de Anglicaanse noch de Swedenborgiaanse etablissementen.