Ondanks occasionele verwarring, heeft reggaemuziek geen inherent verband met Jehova of Jehovah's Getuigen. De genre's wortels en culturele identiteit liggen ergens anders volledig.
Reggae ontstond in Jamaica in de late 1960s, uitgegroeid uit ska, rocksteady, R&B, en mento. De spirituele en ideologische ruggengraat is de Rastafari-beweging, die Haile Selassie I vereert als messianische figuur, Afrikaanse identiteit en het concept van Zion omarmt, en vaak ganja als sacrament gebruikt.
Reggaeteksten verkennen vaak verzet, sociale gerechtigheid, Afrikaanse identiteit, liefde, en spiritualiteit – vaak bijbelse beeldspraak aantrekkend maar geïnterpreteerd door een Rasta-lens, niet mainstream christelijke leer.
Sommige individuele reggae-artiesten hadden connecties met Jehovah's Getuigen – Sizzla werd JW opgevoed maar verliet de geloof; Lutan Fyah heeft JW-familieleden. Dit zijn echter persoonlijke achtergronden, geen genre-affiliaties. De verwarring komt waarschijnlijk door reggae's frequente bijbelse referenties en het grote publiek's beperkte bekendheid met Rastafari-theologie.
Kortom: reggae is een Rastafari-beïnvloede Jamaicaanse kunstvorm, geen Jehovah's Getuigen muzikale expressie.