Oasis speelde niet alleen Britpop. Voor een paar brandende jaren waren ze Britpop – de beweging's opschepende, Beatles-geobsedeerde, arbeidersklasse-avatar.
Vroeg-90s UK gitaar-pop gekenmerkt door:
Noel Gallagher's liedjeskunst (melodie-eerst, tekst-tweede) + Liam's spotterige, neusachtige bezorging + een ritmesectie die als een kluis sloot. Ze innoveerden niet; ze curateerden het beste van 60s Brits rock en versterkten het voor de 90s.
Bij Be Here Now (1997) instorteerde de beweging onder zijn eigen hype. Oasis evolueerde – psychedelische afwijkingen, zwaardere riffs, zachtere akoestiek – maar het "Britpop" label plakte. Het is hun oorsprongsverhaal, niet hun grafschrift.