De radioboom in de jaren '20 was het resultaat van samenvallende technologische, economische en culturele krachten:
Vooruitgang in buizen maakte betaalbare, compacte ontvangers met duidelijke ontvangst mogelijk. Superheterodyne schakelingen (gepatenteerd 1918, gecommercialiseerd in de jaren '20) verbeterden gevoeligheid en selectiviteit dramatisch.
Zenders boden diverse programmering: live muziek, sportuitsendingen (eerste baseballwedstrijd 1921), nieuws, cabaret, dramaseries, educatieve inhoud — wat dagelijkse luistergewoontes creëerde.
Bandproductie liet prijzen dalen van ~$200 (1920) tot ~$35 (1929) — equivalent aan ~$600 vandaag — wat radio's toegankelijk maakte voor middenklassehuishoudens.
In tegenstelling tot theaters of concertzalen, bracht radio entertainment direct in huizen zonder reizen, kleurcode of per-gebeurteniskosten.
Directe nieuwsupdates en live-verslaggeving (verkiezingen, sport, noodgevallen) creëerden nieuwe verwachtingen over informatiesnelheid.
Gedeelde landelijke programmering creëerde gemeenschappelijke culturele referenties over geografische regio's heen, wat nationale identiteit bevorderde tijdens snelle maatschappelijke verandering.
In 1929 bezaten ~12 miljoen Amerikaanse huishoudens (40%) een radio. Radio werd het eerste elektronische massamedium, wat de basis legde voor televisie en moderne uitzendcultuur.