Velen herinneren zich de knorrende 78-toeren platen op vroege RCA-fonografen. Ondanks muffeling en kraken vingen ze een erfgoed van instrumentale muziek en zang in. De afgelopen 130 jaar tonen een ongekende technologische vooruitgang in de zoektocht om muziek vast te leggen.
Thomas Edison bouwt op eerdere uitvindingen en creëert de eerste praktische geluidsopname op tinfoil-discs. Later ontwikkelt hij wasdiscs met een megafoon als geluidsverzamelaar – de standaard voor 40 jaar.
De invoering van elektronische microfoons revolutieoniseert de opname. Veel betere klank, flexibele technieken, geen megafoon meer nodig. De start van de moderne opname-era.
Stereo plaatst de luisteraar in de opname. In 1952 wordt stereo gecombineerd met Cinerama (wijdschermfilm). In de jaren '50 duikt magnetische band op als alternatief voor platen.
Vier- en achtspoor bandrecorders domineren de studio. De compacte cassette wint snel populariteit door gebruiksgemak in autoradio's. Thuisopname wordt massa-algemeen.
Compact Disc (CD) maakt platen en cassettes verouderd: duurzaam, makkelijk, random access. In de jaren '90 eclipsen MP3 en digitale distributie de CD. In ~100 jaar ging de techniek van "grote zangers slecht laten klinken" naar "slechte zangers goed laten klinken" (Auto-Tune, editing).
Conclusie: Elke technologische sprong democratiseerde muziekproductie verder. Vandaag kan iedereen met een laptop en microfoon wereldwijd publiceren.