Vinylplaten waren vroeger het primaire formaat voor opgenomen muziek; verschillende lengtes en afspeelsnelheden differentieerden de platen. Zelfs als nieuwe formaten opduiken, worden de termen EP en LP vandaag nog steeds gebruikt.
EP staat voor "extended play". LP is de afkorting voor "long play" of "long player".
EP en LP onderscheidingen verwijzen oorspronkelijk uitsluitend naar vinylplaten, maar de termen bleven door naar het cassettesformaat en blijven vandaag in gebruik voor compact discs en digitale downloads.
Terwijl LP's full-length albums zijn, doorgaans 25 minuten of langer, bevatten EP's drie tot vijf nummers en zijn korter dan 25 minuten.
Het full-length LP en de single, met één of twee nummers, waren de primaire promotionele formaten in popmuziek voor het opduiken van EP's in de jaren '70 en '80. EP's stonden platenmaatschappijen toe om radiostations een meer uitgebreide introductie te geven aan een nieuwe band of live-albums van gevestigde acts te previewen.
LP's ontwikkelden zich tot uitgebreide formaten, zoals dubbele- en drievoudige sets. EP's evolueerden om de "split" te omvatten, of tracks van meerdere bands op hetzelfde platenlabel.