Als lagen van een laagjescake, is de breedte van opnameband verdeeld in individuele parallelle tracks. Toen er maar één track op de band opgenomen kon worden, moesten musicus allemaal live samen spelen in de opnamestudio. Multitrack-bandopname was een innovatie die de muziekindustrie voor altijd veranderde. Naarmate bandopnametechnologie vorderde, konden machines meer tracks op de band leggen. Instrumenten konden dan apart, op verschillende tijden, worden opgenomen. Met snelle vooruitgang in elektronica en multitrack-opname sinds de jaren '50, kan nu zelfs de amateurmuzikus bescheiden apparatuur samenstellen om een persoonlijke thuis "projectstudio" te bouwen die in staat is om hoogwaardige muziek te produceren.
De eerste commercieel beschikbare bandrecorders waren monofonisch, dat wil zeggen, ze hadden maar één track om geluid op magnetische band op te nemen. In de late jaren '40 en vroege '50 begonnen sommige progressieve musicus te experimenteren met "overdubbing". Ze speelden een nummer op een instrument, namen het op op band en speelden het dan af en namen het op op een tweede bandrecorder, terwijl ze tegelijkertijd met een microfoon een ander deel opnamen, wat een "eemanband" creëerde.
Magnetische band heeft een inherente "ruis"-karakteristiek. Met elke opeenvolgende overdub werd de ruis meer storend. Bovendien verloor de eerste opname kwaliteit doordat het opnieuw werd opgenomen. Het overdub-proces was onhandig en produceerde een laag-klankproduct.
In 1953 heeft de bekende gitarist Les Paul, die overdubbing gebruikte, de Ampex-company opdracht gegeven om een recorder te bouwen die acht individuele tracks kon opnemen. In 1955 had Ampex de eerste commerciële multitrack-bandrecorder geproduceerd. Met een proces dat Ampex "Sel-Sync" noemde (voor Selective Synchronous Recording), kon de uitvoerende op één track opnemen terwijl hij terugluisterde naar eerdere opgenomen tracks, en ze zouden allemaal gesynchroniseerd zijn.
Eind jaren '50 werden twee-track multitrack-bandrecorders algemeen gebruikt. Echter, de twee tracks werden gemengd naar mono-opnames, aangezien platen en radiostations alle mono-media waren. Meestal werd één van de tracks gebruikt voor het opnemen van instrumenten en de tweede voor vocals, wat flexibiliteit in balans tussen de twee bij het mixen gaf.
In 1960 produceerde Ampex een drie-track machine met Sel-Sync en 1/2-inch brede band (1/4-inch was de norm). RCA begon ook multitrack-bandrecorders te maken vanaf 1957, met opnames van Elvis Presley, en in 1958 gebruikte Buddy Holly een drie-track machine. Toen stereoplatten en stereo FM-radio populair werden, gebruikten engineers twee tracks op deze machines voor een stereo-beeld van de instrumenten (links en rechts kanaal) terwijl ze de derde track voor vocals gebruikten, wat typisch gecentreerd (in beide kanalen) in de mix zou zijn.
Studio's begonnen in de vroege jaren '60 vier- en acht-track machines te installeren, en aan het einde van het decennium had Ampex een 16-track recorder op de markt. Rock- en popmuzikussen zoals The Beatles, Tommy James and the Shondells, Frank Zappa, Genesis, David Bowie, Queen en anderen gebruikten allemaal regelmatig multitrack-recorders. Geschiedenis werd geschreven toen Wendy Carlos in september 1968 haar album "Switched-On Bach" uitbracht, met een Moog-synthesizer en een acht-track recorder. Robert Moog schreef in het boek dat bij een CD-heruitgave van die originele werken: "Wendy's bijdrage aan deze revolutie kan niet overdreven worden." In de jaren '70 introduceerde TEAC twee vier-track recorders ontworpen voor de huismarkt. Uiteindelijk werden 24-track machines met twee-inch brede band de studio-norm, en technieken werden bedacht om twee of meer van deze machines te synchroniseren, wat trackaantallen van 48 en meer opleverde.
Naarmate computertechnologie vorderde, elimineerde digitale opname, in tegenstelling tot analoge opname, het probleem van bandruis. Digital Audio Tape (DAT) wordt echter vandaag de dag vervangen door harde-schijfopname, en het tijdperk van multitrack-magnetische opname neigt zich tot zijn einde.