Digital Audio Tape, afgekort als DAT, werd in de midden jaren '80 ontwikkeld door Sony als vervanging voor de toen populaire analoge compacte cassette. De DAT-band gebruikt veel van de eerder door Sony geïntroduceerde technologie, zoals de 8mm videocassette, en de 4mm band. Het wordt in zowel professionele als niet-professionele toepassingen gebruikt.
Voor DAT was er een ander type digitale audioband, bekend als puls-code-modulatie (PCM), een andere Japanese uitvinding die meestal gebruikt werd in de productie van analoge LPs. Succesvoller dan PCM-technologie was Mitsubishi's X-80 recorder, die een open-reel formaat gebruikte, gemeenschappelijk gebruikt voor professionele multitrack-opnames.
DAT was, en tot een bepaalde mate nog steeds, in gebruik bij zowel professionele opnamestudio's als amateurs. Meest gebruikt als een manier om opgenomen materiaal te back-uppen, vertrouwden professionele studio's gedurende een groot deel van de jaren '90 op DAT. DAT bood deze studios een verliesvrije kopie van hun analoge materiaal, dankzij de compressievrije codering van DAT.
DAT was nooit bijzonder populair voor thuisgebruik - nieuwe DAT-recorders waren altijd tamelijk duur, en het formaat haalde nooit de meeste huizen. Echter, DAT was, en vaak nog steeds, in gebruik als een betrouwbare manier om opnames van live-optredens tussen fans over te dragen, omdat kopieën gemaakt kunnen worden zonder generatieverlies.
Hoewel oorspronkelijk bedoeld voor audiogebruik, begonnen consumenten DAT te gebruiken als een manier om informatie van hun harde schijven te back-uppen en te ruilen. Dit werd uiteindelijk populair genoeg voor een nieuw formaat DAT-band specifiek ontworpen om non-audio data op te slaan, genaamd Digital Data Storage, gemeenschappelijk aangeduid als DDS.
DAT-band staat opname toe bij een verscheidenheid aan samplingsrates, inclusief 32kHz/12 bits, 32kHz/16 bits, 44.1kHz/16 bits, en 48kHz/16 bits. Het meest gebruikte is 44.1/16 bits, aangezien die specifieke samplingsrate identiek is aan commerciële compacte discs. Opnametijd varieert per samplingsrate, afnemend met elke stap hoger. De manier waarop DAT-machines opnamen maakten werd ontwikkeld met de bestaande technologie van videorecorders, met helicale scan en een roterende kop om informatie vast te leggen. DAT-bandjes zijn doorgaans tussen 12 en 180 minuten lang, hoewel بعض langere banden geproduceerd werden, maar later stopgezet vanwege opname- en afspeelfouten.
Toen DAT in de late jaren '80 populariteit won, ontketende het grote zorgen voor de Recording Industry Association of America (RIAA), omdat ze dachten dat het consumenten in staat zou stellen perfecte kopieën te maken van LPs, cassettes en CDs. In juni 1989, na veel lobbying door de RIAA, accepteerde het Congres wetgeving die een serial copy management system in DAT-recorders zou installeren, wat alleen één generatie kopiëren toeliet, wat het veel moeilijker maakte om grote hoeveelheden voorgeprogrammeerd materiaal te dupliceren.
Eind 2005 stakte Sony zijn laatste DAT-machines. Het gebruik van harde-schijf computergebaseerde opname maakt DAT langzaam obsoleet, hoewel sommige film- en televisie-studio's het formaat nog steeds regelmatig gebruiken, en veel kleine radiostations nog steeds DAT-machines als noodback-ups gebruiken.