De Compact Cassette, algemeen bekend als een cassettetape, was een belangrijke opnametechnologie voor een groot deel van de late 20e eeuw. Sinds haar introductie in de vroege jaren '60, zijn cassettes gebruikt voor een verscheidenheid aan doeleinden. Net zoals de cassette een technologisch voordeel bood over zijn voorgangers, zou nieuwe technologie de cassette obsoleet maken aan het begin van de 21e eeuw.
De Compact Cassette is een plastic behuizing met een spoel van 3,81 mm magnetische band gespoeld tussen twee wielen. De band loopt met een snelheid van 4,76 cm/seconde. Een bandkop in de bandspeler of deck, in contact met een blootgesteld deel van de band, interpreteert een analoog signaal van het magnetische oppervlak van de band.
De Compact Cassette is in wezen een zelf-bevattend reel-to-reel systeem met een smalle strook band en beide wielen ingesloten in de plastic behuizing. Toen het de markt eerste keer aankwam, was de opslagcapaciteit en geluidskwaliteit van audio gecodeerd op cassettetape's vrij slecht vanwege de kleine grootte, maar ontwikkelingen in analoge codering resulteerden in grote verbeteringen over de levensduur van de technologie.
De Compact Cassette werd geïntroduceerd als een merknaamproduct door het Nederlandse elektronica-bedrijf Philips. In 1963 en 1964 rolde Philips de cassettetape uit als geluidsopnamemedium voor zijn Noord-Amerikaanse en Europese markten. De Compact Cassette werd initieel vermarkt als een medium voor het opnemen van persoonlijke dictatie, maar vroege verbeteringen in audiokwaliteit lieten makers geloven dat de cassette een levensvatbare alternatief was voor vinylplaten. Philips licentiëerde zijn Compact Cassette gratis aan andere elektronica-bedrijven, en de populariteit van de cassette begon op te vliegen.
In 1971 werd een nieuw proces voor het gebruik van chroomdioxide op het oppervlak van de band ontdekt. De resulterende kwaliteitssprong leidde tot de cassette als nieuwe standaard voor de opname-industrie.
In de jaren '80 begon Sony wereldwijd zijn draagbare cassettespeler, de Walkman, te markten. Dit leidde tot een explosie in de populariteit van de cassette. Autoradio's met cassettetape-decks werden standaard, en verdreven de kortstondige 8-track. Cassettetape's werden de standaard voor huisaudio, en vinylplaten verdwenen snel van de planken van muziekwinkels.
Naast het dienen als opnamemedium voor audio, had de Compact Cassette een aantal andere toepassingen. Omdat een enkele band vaak opnieuw opgenomen kon worden, werd het het medium van keuze in vroege telefoonantwoordmachines. Cassettes werden ook geproduceerd die op een continue lus konden draaien, wat ze ideaal maakte voor commerciële toepassingen zoals de muziek die over luidsprekers in detailhandelwinkels gespeeld werd.
Sommige vroege desktopcomputermakers gebruikten de cassettetape als opslagmedium voor data. Apple en Hewlett Packard booden elk computers met ingebouwde bandstations aan.
De Compact Cassette bleef populair tot digitale technologie in de jaren '90 vooruitgang maakte. Thuiscomputers met harde schijven (alsook CD-ROM-stations en diskettes) maakten het datastoragegebruik van de band onnodig.
De Compact Disc, die sinds 1982 in productie was, werd uiteindelijk goedkoop genoeg om direct met cassettes te concurreren. Zijn grotere capaciteit en de mogelijkheid om digitale kopieën te maken zonder kwaliteitsverlies, lieten consumenten de CD omarmen, achterlatend de Compact Cassette als een verouderde technologie.