Zeg de woorden "Motown Records," en wat je in gedachten kan komen zijn de individuele zangers en groepen die Gordy Berry's opnamelabel populair maakten. Pas in 2002 werden de instrumentalisten achter de Motown sound bekend buiten de grenzen van Studio A. Deze getalenteerde musici werden bijgenaamd The Funk Brothers. Zonder die studioband had de Motown sound misschien niet bestaan.
De instrumentale fundering voor Motown muziek werd gemaakt door combinaties van percussie-instrumenten, basgitaar, gitaar, tambourijn en piano.
Rock and Roll Hall of Fame ingenomee James Jamerson speelde de basgitaar, ingenomee Benny Benjamin deed de percussie en Earl Van Dyke speelde de piano op de eerste Motown nummers van 1959 en verder. Jack Ashford speelde het tambourijn.
Sommige Motown nummers gebruikten de marimba en vibrafoon. De hoorn die het meest gebruikt werd was een saxofon en, zelden, werd een fluit, trombone of trompet gebruikt. Gebruik van een snaarsectie was nog zeldzamer.
Motown's gitaarklank veranderde in 1967 door gitaaristen Melvin "Wah-Wah Watson" Ragin en Dennis Coffey toen ze de wah-wah pedaal voor soul nummers gebruikten.
Een bandijzer in "Dancing in the Streets," sneeuwkettingen in "Nowhere to Run," en handgeklap en het tambourijn op veel nummers waren onderdeel van de Motown percussieklank. Soms speelden twee of drie drummers tegelijk in unisono.
Er werd een gat in het studioplafond gemaakt om als echo kamer te fungeren om een reverb geluid te creëren op opnames zoals "Dancing in the Streets" en "Please Mr. Postman."