Het aantrekken van een gitaarsnaar verhoogt zijn spanning (T). De fundamentele frequentie (toonhoogte) van een trillende snaar wordt bepaald door:
f = (1/2L) × √(T/μ)
Omdat L en μ constant zijn voor een gegeven snaar op een gegeven gitaar, is frequentie evenredig met de wortel van spanning. Het verhogen van T verhoogt f, wat de toonhoogte omhoog brengt.
Intuïtieve versie: Een strakkere snaar schnapt sneller terug naar evenwicht als je erop plukt, trilt vaker per seconde = hogere toon. Daarom draaien stemmechanieken op om te strakken (toonhoogte omhoog) en af om los te laten (toonhoogte omlaag).