In Alfred, Lord Tennyson's gedicht “The Brook” wordt de beek zelf gepersonifieerd als een mannelijk personage, aangeduid als “hij” en “hem.” De beek vertelt zijn eigen reis, stromend door landschappen, seizoenen en menselijke nederzettingen.
De gepersonifieerde beek symboliseert leven, verandering, en de voorbijgang van de tijd. Zijn continue stroom—“For men may come and men may go, / But I go on for ever”—contrastert menselijke vergankelijkheid met natuurlijke duurzaamheid. Het gebruik van “hij” geeft het natuurlijke element handlungsmacht en stem, transformerend een geografisch kenmerk in een getuige van geschiedenis.
Deze personificatie is een kenmerk van Victoriaanse natuurpoëzie, mengend observatie met filosofische reflectie.