De koning van ongelicentieerd spectrum: Waarom 2.4 GHz nog steeds je draadloze leven regeert
Je Wi-Fi, Bluetooth-hoofdtelefoons, draadloze muis, slimme lampjes, babyfoon, en de drone van je buurman delen allemaal één overvolle kamer: de 2.4 GHz-band (2400–2483.5 MHz). Het is de meest omnipresente ongelicentieerde frequentie op aarde – en het is niet eens dichtbij.
Waarom 2.4 GHz wint
- Fysica: Lagere frequentie = langere golflengte = betere muurpenetratie en bereik.
- Geschiedenis: FCC opende het in 1985 voor Industriëel, Wetenschappelijk en Medisch (ISM) gebruik. Wi-Fi (802.11b/g/n), Bluetooth, Zigbee en talloze proprietair protocollen bouwden hun imperia daar.
- Kosten: Chips zijn dirt-goed na drie decennia aan schaalvoordelen.
De uitdagers: Hoger, sneller, minder druk
- 5 GHz (5.15–5.85 GHz) – Wi-Fi 5 (802.11ac) en Wi-Fi 6 (802.11ax) territorium. Meer kanalen, minder storing, korter bereik. Je router zendt waarschijnlijk beide uit.
- 6 GHz (5.925–7.125 GHz) – De nieuwe grens. Wi-Fi 6E en Wi-Fi 7 wonen hier. Massaal spectrum (1200 MHz in VS), ultra-lage latentie, geen legacy-apparaten. Adoptie versnelt snel.
- 60 GHz (57–66 GHz) – WiGig (802.11ad/ay). Multi-gigabit snelheden, alleen kamerschaal. Zuurstofabsorptie dodelijkt bereik. Niche maar groeiend in VR/AR en docking.
De realiteitscheck
Al deze banden zijn licentievrij in de meeste landen. Maar 2.4 GHz blijft de lingua franca van IoT. Je slimme stopcontact heeft geen 6 GHz nodig. Je toetsenbord heeft geen 5 GHz nodig. Ze hebben betrouwbaarheid, bereik en $0.50 radiochips. Dat is 2.4 GHz.
Congestie is echt – magnetronen, babyfoons, en 40 buren hun netwerken vechten allemaal om 3 non-overlappende kanalen. Maar totdat een nieuwe fysica arriveert, abdiceert de koning niet.