Symfonie nr. 8 in B mineur, D. 759—universeel bekend als de "Onvoltooide Symfonie"—is een van de meest ontroerende what-ifs van klassieke muziek. Gecomponeerd tussen 1822 en 1823, toen Schubert in zijn midden-twintigers was, stopt het werk na twee volledig gerealiseerde delen, wat geleerden en luisteraars doet vragen wat er volgde.
Schubert leefde nog vijf jaar na het neerleggen van de symfonie. Hij schetste een derde deel (een scherzo) maar orchestreerde slechts een fragment. Theories zijn veel: creatieve blok, verschuivende focus naar andere werken (inclusief de "Grote" C-majeur Symfonie), of simpelweg de componist's wankel werkproces. Het manuscript verdween decennialang, herontdekt door Schubert's vriend Anselm Hüttenbrenner, die het uiteindelijk in 1865 in première bracht—37 jaar na Schubert's dood op 31-jarige leeftijd.
De "Onvoltooide" is geen fragment; het is een complete emotionele reis. De twee delen balanceren duisternis en licht, turbulente en rust, met een structurele integriteit die definitief voelt. Generaties componisten—Brahms, Bruckner, Mahler—studeerden haar harmonische durf en melodische vrijgevigheid. Het staat als getuigenis van Schubert's gave: het onvolledige onvermijdelijk laten voelen.