Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Zang

Scatzang: De Kunst Van Betekenisloze Betekenis

Vraag een jazzmuzikant welke woorden scatzangers gebruiken, en ze zullen glimlachen: geen enkele. Scatzang is de kunst van het improviseren van melodieën met niet-lexicale vocabelen – lettergrepen gekozen voor hun percussieve kwaliteit, klinkerkleur en ritmische bruikbaarheid in plaats van semantische inhoud. Het is vocaliseren als puur instrument.

Het Vocabulaire Van Niet-woorden

Klassieke scat-lettergrepen omvatten “doo-bop,” “shoo-be-doo,” “da-da-da,” “bop-bop-ba-doo,” en oneindige persoonlijke uitvindingen. Elke zanger ontwikkelt een eigen palet. Ella Fitzgerald favorisette heldere, articulatie consonanten (“dit,” “dot,” “dut”) die hoornarticulatie nabootsden. Louis Armstrong’s gravelly “scat” klonk als een trompetgrol. Betty Carter rek klinkers uit in elastische, bijna verbale vormen.

Waarom Onzin Werkt

Genres En Erfenis

Geboren in vroege jazz (Louis Armstrong’s 1926 “Heebie Jeebies” wordt vaak geciteerd als eerste opgenomen scat), bloeide de techniek in bebop, vocalese en moderne jazz. Het verschijnt in blues, R&B en zelfs pop (denk aan Bobby McFerrin of Jacob Collier). Scat herinnert ons dat de menselijke stem eerst een instrument is – capabel van ritme, melodie en expressie zonder ooit een woord te vormen.

Zang

Related Categories