Toen Susan Boyle in 2009 op het Britain’s Got Talent podium stapte en “I Dreamed a Dream” losketende, hoorde de wereld een openbaring. Maar het nummer had al decennia lang een bühneleven geleefd voor die moment. Het behoort toe aan Fantine, de tragische heldin van Les Misérables – en de vrouwen die haar oorspronkelijk vertolkten.
Victor Hugo’s 1862 roman introduceerde Fantine’s hartstocht. Alain Boublil en Claude-Michel Schönberg’s musical (gepremièrd in Parijs 1980, Londen 1985) gaf het melodie. Het nummer fungeert als Fantine’s klagelied – haar dromen van liefde en stabiliteit gescheurd door verlatenheid, armoede en de offer van haar kind.
Susan Boyle introduceerde het nummer niet – ze herintroduceerde het aan een generatie die de theaterwortels had vergeet of nooit gekend had. Haar versie stript de inscenatie af, achterlatend puur vocale communie. Het is een getuigenis van het nummer’s duurzame kracht: geschreven voor een stervend personage in een 19e-eeuwse roman, het stopt nog steeds de tijd wanneer het met waarheid gezongen wordt.