Het korte antwoord: Nee. Hoewel de Renaissance (ca. 1400–1600) een waterscheiding was voor Westerse muziek, labelen historici het niet als een specifieke "Gouden Eeuw van het Zingen." Die titel — wanneer gebruikt — verwijst meestal naar het Bel Canto-tijdperk (vroege 19e eeuw) of de "Gouden Eeuw van de Opera" (late 19e/vroege 20e eeuw) toen vocale virtuositeit het centrale spectacle werd.
Zingen was alomtegenwoordig — liturgisch, hoveling, domestiek — maar de *solist* als superster bestond niet. Het concept van "vocale techniek" zoals we dat kennen (ondersteunde adem, resonante plaatsing, uitgebreide omvang) was in de wieg. Tractaten als Agricola's (1529) of Zacconi's (1592) bieden blikken, maar systematische pedagogie kwam later.
De Renaissance was een Gouden Eeuw van *Compositie* en *Polyfonie*. Als je een "Gouden Eeuw van het Zingen" zoekt, kijk naar het castrati-fenomeen, de geboorte van de opera (Monteverdi), of het Verdi/Wagner/Puccini-tijdperk waar de menselijke stem het ultieme dramatische instrument werd.