Weinig nummers vangen de bittere zoete overgang van kinderlijke verbeelding tot volwassen realiteit als "Puff, the Magic Dragon." Geschreven door Peter Yarrow en Leonard Lipton en geïmmortaliseerd door Peter, Paul and Mary in 1963, heeft het nummer decennialang interpretaties – en volhardende urbane legendes – ontketend.
In 1959 schreef Cornell-student Leonard Lipton een gedicht over een jongen genaamd Jackie Paper en zijn verbeeldingsvriend Puff, een draak die in het magische land Honah Lee speelde. Liptons kamergenoot, Peter Yarrow (later van Peter, Paul and Mary), zette het gedicht op muziek, met de nu beroemde refrein. Het trio nam het op voor hun 1963-album Moving, en het bereikte #2 in de Billboard Hot 100.
Bijna onmiddellijk verspreidden geruchten dat "Puff" een gecodeerde verwijzing was naar marihuana-roken – puff als slang voor inhaleren, Jackie Paper als roltjes, Honah Lee als Hanalei, Hawaï (bekend om cannabisverbouw). Zowel Yarrow als Lipton ontkenden dit consequent en nachdruckelijk. Lipton schreef het gedicht op 19-jarige leeftijd, geïnspireerd door Ogden Nash's "The Tale of Custard the Dragon." Yarrow noemde de drugsinterpretatie "slordig onderzoek" en "een belediging van de onschuld van het lied."
"Puff, the Magic Dragon" is een tender allegorie voor het verlies van kinderlijk wonder. Jackie Paper wordt volwassen, stopt met bezoeken aan Honah Lee, en Puff – verlaten – kruipt terug in zijn grot. De laatste vers is hartverscheurend in zijn eenvoud: "A dragon lives forever, but not so little boys." Het gaat over opgroeien, niet over high worden.
Het nummer is gedekt door tientallen artiesten, geadapteerd tot een 1978 animatiespecial en vertaald in meerdere talen. Het blijft een vast onderdeel van kindermuziek en folk-repertoire – een getuigenis van hoe een simpel verhaal over een jongen en zijn draak iets universeels in ons allen kan raken.